संगमको चौतारीमा .......

2011-10-05T11:14:00.000-07:00

म आफ्नै संसारको कुनै कुनामा उभिएर बिना घामको अध्यारोलाई सम्झन पुग्छु कहिले!!अर्थात म आफ्नै संसारमा यसरी बिरानिन्छु कि!म आफ्नो सबथोक(अतित बर्तमान भबिस्य)लाई भुलेर बेग्लै दुनियामा हराईदिन्छु!आखिर मान्छेले सदा आफु हिडुन्जेल मात्र आफ्नो बाटो हो भन्ने बिर्सेर अपनत्वको सुन्दर भ्रममा आफ्नो बाटो हिडीरहेको हुन्छ!तर म भ्रम मुक्त छु!किन कि! म कोहि कसैलाई पनि बास्तबिक आफन्त महशुस गर्न सक्दिन! त्यसैले आफन्तहिन नै अपरिचित संसारको यो अपरिचित बाटोमा एक्लै मस्त हिडीरहेकोछु! यसरी कुनै बाटो नै तय नगरी हिड़ेका मेरा पाईलाहरु अघि बढ्नु संगै जान अन्जान सम्भावनाहरु नजिकिरहेछ!त्यसैले मलाई सधै गतिसिल्ताको गर्व लाग्छ!बर्तमान होस् या हराएको मान्छे!स्मिर्ती सम्बद्द सुखानुभूति होस् या पिडानुभुती!!! स्मृतिको छाया बाट मुक्त पनि हुन सक्दिन!तर-तर म स्मृति पीडाको नाममा कसैको बर्तमान जिन्दगि लुट्न चाहान्न!तर पनि ति स्मृतिका पिडा बाट सारा कला र छायाहरू मेटाएर भए पनि आफ्नै संसारको परिधि भित्रको स्मृति सुखमा मस्त संग म आफ्नै बर्तमान जिन्दगि लुटीरहेछु!त्यसैले म आफ्नै जिन्दगीको लुटेरा हुँ!!! संगम

जिन्दगि

2010-12-12T23:54:00.000-08:00

ओईलेको हाँसो ओठमा लिएर
कल्पनाको ताजा गुलाब मनभरी सिउरिएर बांचिरहेकोछु!
अनि सम्झनाहरु सिशा झैँ टुक्रिएर बिझिदिदा!!!
मुटुभरी बितेका पलहरु फेरी बल्झिदिन्छ आगोसरी
त्यसैले यी मेरा हर पाईलाहरु थकित बनि सुस्ताईदिन्छ
अनि यो नौलो यात्राको(परिवेशको)बाटो टेक्न हिच्किचाईरहेकोछ
अनि त दोधारे मनको दोशाधमा दुई मनको सोचाई बोकिरहेकोछु
सहि अर्थ कुन मनले दिने हो!!
फेरी म यहि मन संग सोध्छु!
म सुकुम्बशी हुनुमा तिम्रो के बाजी छ?
कुनै सजिब्ता रहेन यो समय संग
अनि कुनै आत्मिएता पनि रहेन यो मनको देवता संग
यति लामो यात्रा गरेर यहाँ सम्म आएको छु!
हजारौ अभावहरु लाई थाँती राखेर
अनि समुन्द्रको छातीमा
जिन्दगीको पदचापहरु एकपछि अर्को गर्दै बाटोहरु हिडिरहेको छु!!!!लागातर!!!!!!!!!!!!!!

मेरो चौतारी

2010-07-13T00:21:00.001-07:00

ओ हो मेरो चौतारी सुन्य भएको पनि दसकौ भए जस्तो लाग्न थाल्यो मलाइ जहाँ थकाई मारेर एकछिन भए पनि जिन्दगि भुल्ने गर्थे म!तर परिस्थिति भनौ वा समयको बेगले dherai टाडा पुर्याए जस्तो भान भईरहेछ अहिले सायद मेरो मुर्खताबस समयलाई नै उछिन्न खोजेर पो होकी!!!मेरो चौतारी जहाँ मा मेरो जिबनको भारि बिसाउने गर्थेजहाँ बसेर म मेरो जिबनको मुल्यांकन गर्थे!तर आज निक्कै टाडा भैसकेछु मेरो चौतारी देखि पनि समय संगै जिन्दगि डोर्याउनु पर्ने हाम्रो कर्तब्य नै रहेछ!कहिले कहिँ मलाई लाग्छ यो जिन्दगीलाई लिएर पिडाई पीडाको गहिरो सागरमा डुबेर रोहिरहू जस्तो लाग्छ!!! अनि मलाई आनन्द जतिबेला लाग्छ जब आखाहरू बाट झरेको बेदनाहरु माझ भावनाको गहिरहिमा बहकिदा!!अनि फेरी बास्तबिकतामा आई यो दुनियालाई हेर्छु सबै हासेर रमाएको देख्दा यो रंगिन संसारमा थोरै भए पनि हासौ जस्तो लाग्छ!तर खोइ किन हो कुनी सन्सार रमाईलो नै भए पनि मलाई हासो तेती मन पर्दैन!हुन त जिन्दगीलाई हेर्ने अनि मुल्यांकन गर्ने सबैको आ-आफ्नै बिचार तरिका हुन्छ!त्यसैले मैले पनि मेरो यो ठुलो सन्सार भित्रको सिमित जिन्दगीलाई नियालेर हेर्दा मलाई लाग्छ यो जिन्दगि kewal संयोगान्त जस्तै रहेछ!कहिले यो जिन्दगि आकास जस्तै फराकिलो हासो हरु सँग लुकामारी गरिरहेको त कहिले सागरको पानि जस्तै नुनिलो आशुहरु सँग रमाईरहेको पाउछु अनि कहिले औशिको कालो रातहरु झैँ अन्धकार दुख्खाहरु सँग त कहिले सगरमाथा झैँ अग्लो खुशीहरु संग रमाईरहेको!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! सङ्गम,,,,,,,

निस्कर्ष

2010-02-22T06:19:00.000-08:00

निर्विकार भित्र छाया चाहने म मान्छे
अनि निराडर भित्र संसार देख्ने म मान्छे
झर-झर बग्ने झरनाको प्रबाह मा पनि
जिन्दगीको प्रतिबिम्ब खोज्ने म मान्छे
त्यसैले त
तिम्रा सापटी अँध्यारो रातहरुमा
स्वाभिमानको उज्यालो फैलाउन चाहने म मान्छे
तर मलाई माफ गर
म पच्छ्याउन चाहन्न तिम्रा पाईलाहरु
अनि अन्दाज गरेर (नापेर)छाडेका तिम्रा बाटोहरु
म त सधै आफ्नै पाईलामा अडिन चाहने मान्छे
अनि आफ्नै परिबेशमा रमाउन चाहने
म तिम्रो उदेस्यको सारथि बन्न सकिन
अनि चाहेर पनि तिमीलाई आफ्नो भन्न सकिन
तिम्रो बन्धक खुसि स्वीकार्य भएन मलाई
अनि तिम्रो पासचात्य जिबन पाच्य भएन मलाई
जिन्दगीलाई सधै खुला आकाश सम्झे मैले
साथै सधै उद्दार धर्ति पनि
म सिसिरमा बहकिएर कहिल्यै रुन सकिन
अनि ति काला रातहरुमा
तारा गनेर बस्न पनि सकिन
कसरी भेटु म मेरा जिन्दगीका लक्ष्यहरु
निस्कर्षमा पुग्नै सकिन

मेरी प्रियसीलाई

2010-01-12T16:41:00.000-08:00

जब म लक्ष्यमा अघि सरेको बेला

हात फैलाएर मेरो बाटो छेक्न नखोज!

तिम्रो अंगालोमा अहिल्यै बाधिए भने

संसारको रोदन सुन्न सक्दिन

आखामा मेरो जालो लाग्नेछ

कान मेरो बहिरा हुनेछ!

उचालिएको कदमलाई पछाडी सार्नु पुरुसार्थ होइन!

बिन्ति छ मलाई अघि बड्न देउ !!

तिमि मेरो लागि सिर नाझुकाऊ

अनुहार अध्यारो नपार

मैले हिड्ने बाटोहरुमा बाझो परि आउनेछ!

बीच बाटो देखि नै फर्किनु पर्नेछ !!

मेरो स्वागत् गर्ने संसारमा प्रलय हुनेछ

तिमि मेरो आशा गर बिस्वास बाध

आशाले सक्ति प्रदान गर्नेछ!

म तिमीलाई भुलेर खुसि रहन सक्दिन!

न कि तिम्रो नजरबाट गिरेर नै बाच्न सकुला

चन्द्र झैँ उज्यालो तिम्रो मुहार सम्झेर!

म मेरो यात्रा तय गर्दै जानेछु!

पिलिएको ज्यान जगेर्ना गर्न

प्राणको बाजी लगाएकोछु!!

अझ पनि संसार अध्यारै छ!

उज्यालो ल्याउन बाकि नै छ!

म तिम्रो आखामा आशु कहिल्यै देख्न चाहन्न!

सधै तिम्रो ओठमा मुस्कान देख्न पाउ!!

तिम्रो आशुले मेरो मुटु कम्जोर बनाउनेछ!

मुस्कुराहतले साहस र सक्तिको पुल बाध्छ!

म हिड्ने सबै बाटोहरुमा सधै फुल बिछ्याई दिनु

अनि म पस्ने ढोकामा दियो बालि राख्नु

तिम्रो हृदयको धड्कनमा मेरै वियोगको तड्पन छ भने

तिम्रो अंगालोको हात मेरै स्वागतार्थ खुल्ला छ!

एक दिन म मिलनको गित गाउदै

(अनि सुनाउदै)निश्चय नै म फर्की आउनेछु!!!

गजल

2009-12-27T15:18:00.000-08:00

गजल मलाई तेत्ति आउदैन र पनि पडन सारै मन लाग्छ!अनि अग्रज ब्लगर मित्रहरुको ब्लगतिर कहिलेकाही फुर्सदको समयमा छिर्दा राम्रा-राम्रा मन छुने गित गजलहरु पस्कनुभएको हुन्छ!अनि तिनै गजलहरूको सब्दहरु पड्दा कता-कता दुई चार हरफ लेखौ-लेखौ लाग्छ तर सब्द नै भेट्दीन त्यै पनि आज धेरै दिनको प्रयासमा दुई चार शब्द कोर्ने कोषिस गर्दैछु हेरौ कत्तिको सफल हुन्छु!!!!!!!!!

परेलीमा आँसु झारी धेरै-धेरै रोंए
छाती भित्र घाउ पारी धेरै-धेरै रोए

बिछोडमा तिम्रो माया नमेटीदा खेरी
जिन्दगीमा सधै हारी धेरै-धेरै रोंए!

तुवालोले तिमि हिंड्ने बाटो छेकिदिदा
सम्झी-सम्झी मुटु खारी धेरै-धेरै रोंए!

भेट्न मन हुदा पनि तिमि डाँडा पारी
वर्षा लाग्दा माया लागी धेरै-धेरै रोंए!

उदास यो मन भित्र चस्कि-चस्की पोल्दा
दुखेका ति ब्याथा लुकाई धेरै-धेरै रोंए!

मान्छे

2009-12-26T03:21:00.000-08:00

आफु बाची अरुलाई पनि बाच्न
सिकाउने आदर्स हौ तिमि मान्छे!
निस्वार्थ भावले सेवा र सिक्षा दिने
सेवक हौ तिमि मान्छे!
प्रलोभन र प्रपंचामा परी जसो-तसो गर्ने
कर्ता हौ तिमि मान्छे!
स्वार्थि भावले ब्रम्हलुट गरी कसैको जीवन संग खेलवाड गर्ने
खेलाडी हौ तिमि मान्छे!
भबिस्य बाणी गरी आफ्नो भबिस्य उज्ज्वल पार्न खोज्ने
धन्य हौ तिमि मान्छे!
भावनाको सतहमा पौडेर दिवा सपना देख्ने
भाबुक पनि हौ तिमि मान्छे!
अनि आस्वासन र आस्था लाई आत्मसाथ गर्ने
आस्तिक पनि हौ तिमि मान्छे!
अनि हरपल आफ्नो ईच्छा साकार पार्न खोज्ने
ईर्सालु पनि हौ तिमि मान्छे!

टुक्रिन नसकेका मेरा आशाहरु

2009-12-17T15:59:00.000-08:00

टुक्रिएको तारको स्वर जस्तै
बिधुवाको सिउदो जस्तै
अनि उद्दरातको सिरसिर जस्तै
आर्यघाटको ब्याथारुपी मेरा आशाहरु
गुड़ीयाले जस्तै खेलाएको
अनि जिउदो हुदै जलाएको
हास्दा-हास्दै रुवाएको
मेरा यी खोक्रा आशाहरु
फाशिको डोरीबाट भएपनि
बन्दुकको गोलीबाट भएपनि
अनि-अनि मृत्युको बोलीबाट भएपनि
जिउदो लाशबाट बच्ने मेरा यी आशाहरु
तर-तर
अब नबाच्लान मा जस्ता जिउदो लाशहरु
अनि नहास्लान टुक्रिन नसकेका आशाहरु

कबिता

2009-10-08T11:27:00.000-07:00

हामि नेपालि
बाच्दछौ हामि युगौयुगसम्म हिमाली छायामा
बाल्दछौ दिप ननिभ्ने गरी अधेरी रातमा!!

अविरल यात्रा मेट्दछौ थकाई हिमाली काखमा
चिनाई छाड्छौ यो सान्तिक्षेत्र बिस्वको माझमा !!

जुटेर हामि गर्दछौ पुरा ति कार्य अधुरा
झुकाउन कोहि चाहांनौ हामि बिस्वको टाकुरा !!

सान्तिको सन्देस बुद्दको देश नेपालि पन हो
बिरको सन्तान हट्दैनौ पछी पबित्र मन यो!!

आपशमा मिलि खुशीले रम्छौ देशको मायामा
बाच्दछौ हामि युगौयुगसम्म हिमाली छायामा !!
श्रोत: मधुपर्क

2009-10-04T02:22:00.000-07:00

कविता

"एम्बुसमा माया"

प्रगति राई (भोजपुर हाल काठमान्डौ! )

उसको अनुहार ठ्याक्कै मिलेन
रगत मिलेन र विचार मिलेन
मात्रै मिल्यो प्रेम गर्ने बानी
जो,शिलापत्र जत्तिकै अ मिट छ
जो,एम्बुस जत्तिकै खतर्नाक पनि छ - मेरो लागि

दिमागले निर्णय गर्न नसकेपछि
प्रेम र कर्तव्यलाई तर्कको तराजुमा राखेर हेरें

प्रेमले भन्छ-
"किन्न नसकिने खुशी
अनुदान पाएको हस्ताक्षर छ - त्यहाँ
सयौं दु:ख भुलेर, पसिनाले आर्जेको
मायाको बस्ती छ - त्यहाँ
त्यो बस्तीमा,
बढ्दो उत्साहका घरहरू छन्
फक्रँदो रहरका कोपिलाहरू छ्न्
र,गुमाउनै नमिल्ने सपनाहरू गर्भिनी छ्न्
प्रेम हावाजस्तो भावना रहेन अब
इतिहास,थालनी र अन्त्य सहितको
मान्छेजस्तै एक विशेष जाति भैसक्यो
अब, प्रेमको संघीयता देऊ"

प्रेमले स्तालिनको तर्क लिएर
मलाई नालिस हाल्छ ।

कर्तव्यले भन्छ-
"म यहाँसम्म आइपुग्नुका बाटाहरू
तह-तहका अपमानले यस्तरी थिचिएको छ कि-
मैजस्ता मान्छेहरूले मेरो रगतलाई फिका बनाएको छ
मैजस्ता मान्छेहरूले मेरो इतिहासलाई कुल्चेर रखेको छ
तिनकै बगैँचामा मेरो प्रेम फूलेछ
जहाँ म एम्बुस पड्काउन चाहान्थें ।

हामीजस्तै मान्छेहरूले किन मायाको महत्व बुझेनन्?
हामीजस्तै मान्छेहरूले किन रगतको सम्बन्ध बुझेनन्
मान्छेहरूबिच जातीय असमान्ताको यति गहिरो खाल्डो खनेर
एघारौँ शताव्दीदेखि
त्यो- शंकराचार्यले
त्यो- जयस्थिति मल्लले
या, मैथिली ब्राम्हणहरूले
मेरो एतिहास जलाएर
मेरो आस्थाको पीठ भत्काएर
अहिलेसम्म मलाई टेकिरहेछ
म बुझ्दछु ,
मेरो युद्दमैदानमा फक्रेको फूल हो - माया
सयौं जातीय संकिर्णतालाई बारूदमा भुटेर
मायालाई बचाउनु छ
सायद, म जन्मनुको अर्थ पनि यहिनेर छ"

आज, मैले यति बुझें-
माया मान्छेको अस्तित्व हो
माया मान्छेको कमजोरी पनि

लाग्छ-
जातीय युद्द जितेको दिन
विजयको गर्विलो छाति उपहार लिएर
मजस्तै सयौं मान्छे
प्रेमीसामु आइपुग्नेछन्

माया!
त्यतिञ्जेल
प्रेमको यो बस्ति सम्हाली राख्न्नू
(भोजपुर हाल काठमान्डौ! )

2009-09-20T10:42:00.000-07:00

विजया दशमी २०६६ को सुखद उपलक्ष्यमा हार्दिक मंगलमय शुभकामना !!

पलपल्,

2009-09-14T13:49:00.000-07:00

यो शब्द कुनै उपन्यासको नाम होईन ।अनी कुनै साहित्यिक पत्रीकाको नाम पनि होईन ।नाम सुन्दा र हेर्दा जती राम्रो र सुन्दर लाग्छ ।तर यो पलपलको बास्तबिक्ता भने अलि भिन्नै छ ।हजुर पलप
ल यो शब्द एउटा नेपाली कथानक चलचित्रको हो ।केहि दिन अगाडी टिकट्को लागी ट्राभल्स
मा गएको थिएं ।नजिकै नेपाली होटल साथै पशल भएकोले त्यहाँ पनि केहि क्षण पसेको थियौ
साथीहरु संग ।कुरै कुरामा कस्ले के लिने भन्ने हुँदा मेरो आखा सिडिको र्याकमा पर्‍यो ।
अनी
सबै हेर्दै छान्दै जादा पलपल भन्ने शब्दमा गएर रोकियो नेपाली फिल्म तेती हेर्ने त होईन त्यै पनि के मुड चलेर किनियो पनि अनि त्यै पलपल लाई नै लिएर रूममा सबै साथिभाई बसेर हेर्न थालियो ।हेर्दै जादा सबै साथिहरु हास्न थाले रमाइलो मानेर तर मलाई भने कता-कता नरमाइलो लाग्न थाल्यो ।कारण चलचित्रको कथाले,र तीनै चलचित्रको कथाको केहि प्रसङ राख्न मन लाग्यो ।हजुर चलचित्रको टोटली कथाबस्तु पुरुष बेस्यामा आधारीत रहेछ ।संख्याको आधारमा नगनिने भए पनि पुरुष बेस्या हुन्छ भन्ने कुरामा म पनि असहमती छैन ।अनी यो पेसामा लागेको मान्छेहरु संसारमा अनगिन्ती नै छन ।संसार भरको मान्छेहरुको सेक्सुअल चाहाना उस्को लिङ धर्म जात जाती अनि ब्याबसाय र परीस्थितिले फरक पार्दैन । यो समाज भनेको सभ्यताको चारम सिमामा पुगेको मान्छेहरुको समाज हो ।अनी सबै चीज हरु यस्तो होस जस्को कुनै दोश नहोस ।तर यो सम्भब नै छैन ।यदी राम्रो र नराम्रो मात्रै कुरा गरिन्छ भने त्यो मान्छे त्यस प्रती अनुग्रही छ वा पूर्व ग्रही छ भन्न सकिएला!माथी नै भनिसके कि चलचित्रको मुख्य कथा भनेको पुरुष बेस्या हो ।जस्मा पुरुष बेस्याले महिला ग्राहाक संग पैसा लिएर यौन समर्क गर्नु ।कथाको अनुसार ति पुरुष बेस्याहरुको मुख्य ग्राहाक भनेको लाहुरेको श्रीमती हरु रहेछ । अझ नेपाली भाषामा भन्दाखेरी लाहुरेनिहरु धेरै समय सम्मा आफ्नो श्रीमान हरु बिदेशमा रहेको कारण आफ्नो योनेक्ष्यालाई पैसा तिरेर ति पुरुष बेस्याहरु संग तृस्ण मेट्छ ।हुन सक्छ निर्माता निर्देसकले समाजमा घटेको घटनाहरुलाई चलचित्र मार्फत उत्ख्नन गर्ने जमर्को गरेको होला । यो कुरामा मेरो पनि सहमती छ ।तर मैले भन्न र जान्न खोजेको कुरा के भने यो चलचित्रको मुख्य बिषय किन लाहुरेनिहरुमा मात्र सिमित गरेको ?त्यसै त हाम्रो समाजमा लाहुरेहरुको परीवारलाई कहिल्यै पनि राम्रो द्रीस्टिले हेरेको पाइन्न मेरो बिचारमा निर्मातालाई लाहुरे भनेर क-कस्लाई सम्बोधन गरिन्छ । भन्ने कुरा मै अनभिज्ञ हुनुहुन्छ होला ।मेरो बिचारमा!एउटा बिक्षिप्त नारी जस्ले आफ्नो श्रीमान संग छुट्टिएर बस्नु परेको पिडदायी समयहरु काटिरहेको हुन्छ ।जस्को बाध्यता लाई भन्नुको सट्टा उस्को कलकलाउदो बैश देखेर र्याल काट्दै बदनामिको उपमा दिने काहा सम्मको न्याय होला निर्माता ज्युको ? पिडाको बेचबिखान गर्दै उस्को फक्रेको फुल जस्तो यौवनको उराठ लाग्दो जिबनको गित गाएर गाउ टोल हल्लाउने कतिको बिबेकसिल हुन त निर्माता निर्देषक ? जस्मा मेरो भन्नु अरु के छ भने यती बिघ्न महिला बेस्याहरुको प्रतिनिधित्व मुठ्ठिभरको लाहुरेनिहरुले कसरी गरेको छ हाम्रो मुलुकमा ?अनी यो देशको मान्छेहरु लाहुरेहरु र उनुहरुको परीवारले गरेको राम्रो कामको प्रसंसा किन कहिल्यै गर्दैन ?लाहुरे किन जान्छ किन पठाइन्छ ?जस्को उत्तर भनिरहनु पर्दैन होला ऐना झै छर्लंग छ ।सेक्सुअल अन्तरदन्द देखाउनको लागी नै किन उस्को (निर्माताको)मस्तिकमालाहुरेनिहरु नै आए ?के नेपालको धनाढय ब्यापारीहरुको श्रीमती हरु ठुल्ठुला नेताहरुको श्रीमती हरु यस पेसामा संल्गनता छैन भन्न सक्छ कसैले ?कि मानबिय सेक्सुअलिटी लाहुरेनिहरु संग मात्र छ ?त्यसैले मेरो बिचारमा कसैको ब्याक्तिगत तथा समुहको बदनाम गरेर कमाएको धन लाई कालो धन्दा भन्दा फरक नपर्ला ।त्यसैले मेरो भन्नुको मुख्य तात्पर्य यो हो कि भोली लाहुरेको परिवारहरु बाहिर निस्कनइ नहुने कोही आफ्न्त हरु संग पनि बोल्नै नहुने ? कुनै हाट बजार नै जान नहुने ?चलचित्रको कथाअ अनुसार उनिहरुले लाहुरेनी हुनु नै समाजमा अभिषाप हो त ? ?

रित्तो जिवन

2009-08-30T11:09:00.000-07:00

हजुर रित्तो जिवन जब हामि यस धर्तिमा पहिलो पाईला टेक्यौ!फकत रित्तो अनि जिबनको अन्त्य मत्लब मृत्यु पछि पनि हामि रित्तै हुन्छौ।तर जिवन भोगाई को दौरानमा पनि हामिहरु कतिपय रित्तिसकेको हुन्छौ।मेरो सोचाईमा!!म केहिमात्र बाल्यकालमा रित्तिएं।अनि केहि जवानिमा रितिएं।र अलिकति समयकाहनिमा पनि रित्तिएं।यसैले अहिले कता-कता महशुष भैइरहेकोछ।रित्तिनु संगै म पनि प्रतिपल बृदा भैइरहेछु।यसरी नै समयको उत्तार-चढाव संग लुकामारी गर्दै जिवन बगिरहनु अर्थात क्षणभरको जिवन पनि दोहोराएर बांच्न नपाउनु!!मलाई लाग्छ यसैले नै जिवन भोग्नलायक छ।संसारका सबै मान्छेहरु संग यि सबै कुराहरु छ।तर सबै कुराहरु भएर नै सबै दरिद्र पनि छ।किन कि कसैले पनि मृत्युलाई पन्छएर सन्सारको सबै भन्दा धनि बनाउने प्रकृतिको कुनै निति नियम नै बनेको छैन अहिले सम्म!कहिलेकहि मेरो मुर्ख सोचाईमा लाग्छ,म सोच्छु त्यसैले म,छु।तर यतिखेर मलाई लाग्छ त्यो सोचाई गलत रहेछ।किन कि जब म सोच्ने गर्छु त्यहा म आफु बाहेक सम्पुर्ण उपस्थिति देख्छु।जस्तै:बिचार बास्ना धर्म अधर्म,पुण्य पाप,पाहाड झरना आदि ईत्यादि।यसैले यहा कोहि हुनु नहुनेको कुनै अर्थ छैन।जिबनका सारा उपलब्धिहरुमा प्रस्नहिन अनि जवाफहिन बाचिंदोरहेछ।हुन त बाच्ने तरीका सबैको अधिकार हो।म मेरो जिन्दगि बाच्छु।जस्को पहिलो अधिकार मेरो हो।अन्य सारा सन्धर्बहरु आ-आफ्नै हुन्छ। हुन सक्छ मेरो बचाई नियमबद्द छैन।किनकि यो बाच्ने अस्तित्वको बारेमा कुनै लिखित संबिधान छैन।अनि जिवन बार-बार कसम तोडेर पुन जिन्दगि जोड्न खोज्ने योजना पनि होइन।अनि कुनै मुर्ख ब्याबस्थापकको ब्यास्थपन पनि होइन। जिवनको बचाई त कुनै पनि ग्रन्थहरुमा नभेटिईने रहस्य जस्तो लाग्छ।जिन्दगि बडो सुरुचिपुर्ण छ। यसैले कसैको स्राप सुनेर झन् जिन्दगि जिउने रहर जागेर आउछ।मलाई जिन्दगिको यहि लठ्ठिपना मन पर्छ।जस्को रङ रुप गित संगित आदि-ईत्यादि सारा चिजहरु मन पर्छ।सायद यसैले होला मलाई लाग्छ मेरो बचाई अलि भिन्न छ।त्यसैले भन्न मन लाग्छ।
म तिम्रो ईसारामा नाच्न सकिन।
पच्छायाउदै पुरातन सभ्यतामा।
अनि मैले नया युग पनि हाक्न सकिन।
ओझेल पारेर थुप्रै सम्भावनाका हिमचुलिहरु!!
म आदिम सभ्यतामा अडन सकिन!!!!! अस्तु,,

नेपालि भ्-भाग र सुगौलि-सन्धि

2009-08-19T10:00:00.000-07:00

बास्तवमा नेपालले १८१६को सुगौलि सन्धिमा आफ्नो एक तिहाई भुभाग गुमाएको थियो।तत्कालिन बिसाल नेपालको टिस्टा देखि सतलज सम्मको नेपालि भुभाग सुगौलि सन्धि पछिमेचि र माहाकालिमा सिमित गरीयो।त्यसैले सुगौलि-सन्धिपछि नेपालले धेरै ठुलो भु-भाग गुमाएको स्पस्ट छ।जुन सन्धि हुदा नेपालमा कुनै तराई थिएन।तर १८१६मा शुगौलि सन्धि हुदा ब्रीटेनले केहि मात्रमा तराईको भाग फिर्ता गर्यो।र पछि फेरी राप्ती देखि माहाकालि नदि सम्मको तराईको भागहरु फिर्ता गर्यो।तर अझ पनि भारतले नेपाल लाई फिर्ता गर्नु पर्ने भु-भागहरु अझै धेरै छ।पुर्बमा मेचि पारी (टिस्टा)र पस्चिममा माहाकालिपारी सतलज सम्मको जमिन नेपाललाई फिर्ता गर्नु पर्छ।सुगौलि सन्धिमा गुमेका नेपालि भु-भाग बाहेक नेपालिले अरु कुनै भारतिय भु-भागामादाबी गर्ने नेपाल कहिल्यै ईच्छुक छैन।नेपालको समर्थनमा बोल्नुको अर्थ भारतको बिरोध गरेको सोच्नु हुदैन।बिना कारण भारतको बिरोध गर्नुको कुनै औचित्य पनि छैन।तर हाम्रो नेपालि जमिन माथि भारतको अधिपत्य रहदै आउनुमा उस्को बिरोध गर्नु स्वभाविक हो।ईतिहास अनुसार १८१६मा नेपालले यो सुगौलि-सन्धि भारतमा बि-भिन्न राज्यहरुमा उपनिबेश राख्दै अघि बडिरहेको ब्रीटिश ईस्ट ईन्डिया भन्ने एक कम्पनि संग गरेको थियो।त्यसैले अहिलेको कुनैपनि स्वतन्त्र राज्य संग भएको थिएन।त्यसपछि बेलाएत भारत हुदै पाकिस्तानबाट हटे पछि सुगौलि सन्धि अनुसार नेपालले ब्रीटिश ईस्ट ईन्डियालाई छोड्नु परेको भु-भाग स्वत नेपाल एकिक्रीत हुनु पर्नेमा ति भ्-भाग अहिले सम्म स्वतन्त्रको मान्यता बिपरीत भारत मै रहिरहेको सन्धर्बमा ति जमिनको अधिपत्य निर्बिबाद रुपमानेपाल कै हुनुपर्नेमा अझ सम्म ति भु-भागहरुमा भारत कै उपनिवेस कायम हुनु भारतिय स्वतन्त्र आन्दोलनको अनुहारमा कालो पोत्नु सरह हो।त्यसैले आज हामि भारत संग भिख मागिरहेको छैनौ।हामि त भारत संग हाम्रो जमिन फिर्ता माग्दैछौ।जुन जमिनहरु पुर्बमा टिश्टा र माहाकालि कहिल्यै भारतमा थिएन।केवल नेपालको थियो।र ति भ्-भागहरु माग्नु हाम्रो नैतिक दायित्व पनि हो।त्यसैले हामि यो दाईत्व पुरा गर्नु बाट बिमुख हुन सक्दैनौ पनि।हामि टिस्टा देखिको सतलज सम्मको नेपालि जमिन चाहन्छौ।र भारतको रास्ट्रीय अखन्डता प्रति सम्मान पनि गर्छौ।साच्चि भन्ने हो भनेहाम्रो आफ्नै रास्ट्रीय झन्डा छ।आफ्नै मुद्रा छ आफ्नै सेना छ अनि आफ्नै न्यायलय पनि छ।त्यसैले आज भन्दा करीब ६२ बर्ष अगाडि जन्मियको भारतले २५सय बर्ष भन्दा अगाडिदेखि स्वधिन रहेको नेपाललाई सिमानाको पाठ पडाउन खोज्नु लज्जस्पद कुरा हो।मेचि देखि
माहाकालि सम्म ८५ भन्दा बडि ठाउमासिमाना मिचेर भारतले सुगौलि-सन्धि रद्द गरेको छ।तर बिडम्बना जस्ले सुगौलि-सन्धि नमान्नु पर्ने हो।उ चाहि कुन बाध्यताले यस्लाई मान्दै आईरहेकोछ।त्यसैले आज नेपाल पछिल्लो पटक१६८०को सन्धिले निर्धारित गरेको सिमाना बाट पनि बासि पाउरोटि झै दिननुदिन खुम्चिदै गैरहेकोछ।अनि हाम्रो रास्ट्रीय झन्डाले नेपालको सिमाना अतिक्रमित भएको निहिरता पुर्वक हेरीरहेकोछ।हेरीरहेकोछ!!! आखीर कहिले सम्म?????

लघु कथा

2009-06-11T10:49:00.000-07:00

, यो कथा मैले ४ बर्ष अगाडी एउटा पत्रीकामा हेरेको थिए।जस्लाई मैले २,३ पटक सम्म दोहोराएर पडेको थिए।जुनकथाको सब्दहरु अहिलेको परिस्थितिहरु संग मिल्दोजुल्दो लागेर ब्लगमा राख्ने बिचार आयो।कथाको सिर्षक हो मान्छे देखी सावधान' कुनै बेला मान्छेहरुको जस्तै कुकुरहरुको पनि एउटा सभ्य समाज थियो।जहा मान्छेहरुको जस्तै राम्रो नराम्रो खराब अशल बिचारधारा भएको कुकुरहरु थियो।र बिस्तारै मान्छेहरुको समाजमा हत्या हिंषा आतंक लुट पाट जस्ता कृयाकलापहरुले गर्दामान्छेको समाज त सबै आतंकित नै बनायो।हुदै जादा उनिहरुले कूकूरहरुको समाज लाई पनि आतंकित पारेको हुदा कुकुरहरु ठुलो सोचाईमा परे र सधै असुरक्षित महषुस गर्न थाल्यो।मान्छेहरुले आफ्नो समाजमा असान्त फैलाउन थालेकोले कुकुरहरुको नाईकेले एकदिन त्यस्को समाधनको लागि सबै कुकुरहरुको बैठक बोलाउने निधो गरेछ।र बैठकमा सबैलाई आ-आफ्नो समस्या पिरमर्काहरु सबैको सामु राख्ने अवसर दिएछ।त्यतिकैमा बिचबाट एउटा ठुलो बुडो कुकुर उठेर भन्न थालेछ।म पहिला कुनै एउटा धनि मालिकको घरको रेखदेखको काम गर्थे,र त्यहि घरको रेखदेख गर्दा मेरो जवानि बित्यो।एक पटक डाकाहरुले मालिकलाई गोलि हन्दा मालिकलाई बचाउने हुदा मेरो सरीरमा गोलि लागि म घाईते बने त्यसैले बिस्तारै म रोगि हुदै गए पछि घरको रेखदेख गर्न नसक्ने भए पछि अहिले मलाई त्यो घर बाटै निकालियो त्यसैले म ठुलो अन्यायमा परे भनेर भनेछ।फेरि अर्को कुकुरले भन्न थालेछ म तिहारको दिन गल्लिमा हिडिरहेको बेलाकुनै एक मानिसले बोलाएर घर मा लगि मिठो-मिठो खाने कुराहरु दिएर मेरो पुजा पनि गरेको थियो।त्यहि भएर अर्को दिन पनि मिठो-मिठो खानेकुराहरु खान पाईन्छ भनेर् त्यो घर भित्र पसेकोमात्र के थिए।भित्रै बाट मेरो ढाडै भचिने गरि कुटेर लखेट्यो।भनेर भनेछ।त्यसपछि बिचबाट अलि जान्ने बाठो एउटा कुकुर उठेर भन्न लागेछ हामि कुकुर जातिहरु मान्छेहरु बाट सधै सोषित हुने भएकोले अब हामि सबै मिलि मान्छेहरुलाई सोषित पार्नु पर्ने बिचार राख्छ।र अगाडि भन्दै जान्छ मान्छेहरु सम्पतिको सधै लोभि भएको हुदा मान्छेहरु संग सम्पतिको खेल खेलेर आफ्नो बसमा पार्नु पर्ने तर्क राख्छ।र एकदिन सबै कुकुरहरु मिलि मान्छेको समाजभित्र पस्छ र मान्छेहरुलाई तर्साउदै उनिहरुको सबै धन सम्पतिहरु आफ्नो कब्जामा पार्छ।र मान्छेहरु डराउदै आफ्नो लुटिएको सम्पतिहरु फिर्ता गर्न अनुरोध गर्छ तर कुकुरहरु फिर्ता गर्न मान्दैन।उल्टै पहिला आफुहरु पर्ति गरेको ब्याबहार गर्न थाल्छ।र सबै मान्छेहरु कुकुरको बसमा पर्दै जान्छ र बिस्तारै कुकुरहरुले ति मान्छेहरुलाई आफ्नो रेखदेख गर्न लगाउन थाल्छ।र मान्छेहरु सम्पतिको लोभमा लागेर कुकुरहरुको सोषणमा पर्दै जान्छ।अचेल मान्छेहरु कुकुरको पहरेद्दारको रुपमा राखिएको हुन्छ।त्यसैले कुकुरहरुको समाजको गेटमा ठुलो सुचना टासिएको हुन्छ मान्छे देखि सावधान!!!!

मन

2009-05-23T11:49:00.000-07:00

मन, हजुर मन भन्ने शब्द नै कस्तो होला जुन मन जोसुकै संग पनि हुन्छ अर्थात बालक बृदा तन्नेरी तरुनी सबै संग हुन्छ।जब हामि आफ्नो आमको न्यानो कोख बाट जन्मिएर यस धर्तिमा पैदा हुन्छौ साथै आफु संग आफ्नो मन पनि लिएर आएको हुन्छौ होला!तर हाम्रो यो मनलाई बुझ्न र एकिन गर्न सजिलो पनि हुदोरहेनछ।किनकि यो मन भित्र हजारौ कुराहरु अटेको हुन्छ।जहा राम्रो पनि हुन्छ र नराम्रो पनि।त्यसैले यहि मनकै खेलमा मान्छेले जिबन भरीकै ठुलो धोका पनि खाने गर्छ।जहा खराब र अशल कुन हो छुट्टाउन नसक्दा जिबन भर दुखि भएर पनि बांच्न बाध्य हुन्छ।त्यसैले मेरो बिचारमा दृस्य अदृस्य खराब अशल सबै काम गर्ने हाम्रो मन नै हो।तर मनको कुरा गर्ने सबै मान्छेहरु दार्सानिक पनि हुदैन।तर मेरो बिचारमा मनलाई भित्रै बाट नियालेर जान बुझ्न खोज्यो भने जस्को बुद्दी अशल बाटोतिर लाग्ने निस्चय होला।तर आफ्नो वा अर्काको मनलाई छोएर मात्र छोडनेहरुको लागी उनिहरुको मनमा आकाङ्क्षाहरुले सधै लखेटिरहनेछ।अनि सधै असन्तुस्टि मात्रै हात पर्ने हुन्छ।तर यि बिचार आकाङक्षाहरु सबै मान्छेहरु जन्म्दै लिएर आएको चै हुदैनहोला मेरो बिचारमा।किन कि मान्छे जन्मदा उस्को मन पनि सफाखालि कागज वा क्यान्भाष जस्तै हुन्छ होला।र बिस्तारै ति सफा कागज भित्र बिभिन्न राम्रा नराम्रा शब्दहरु कोरीन थाल्छ।किन कि मनले जे चितायो त्यहि हुन्छ भन्ने हाम्रो पुर्खौलि भनाई नै छ।अनि मनकै बारेमा धेरै कुराहरु सुन्न पाईन्छ।र त्यसलाई धेरै तिर बिभाजितपनि गरीएको पाईन्छ।राजनिति हिसाबले संरचनाबादि मन बिघटनबादि परम्पराबादि अनि आधुनिक मन अन्तरजगत आदि धेरै मनह्रु यो दुनियामा सुन्नमा पाईन्छ।मनको प्यास पनि भन्ने गरीन्छ यदाकदा जस्लाई मनले ग्रहण गरेको भौतिक प्यास अर्थात परीकृत अभिलाषा होला।मेरो बिचारमा यस्तो मनको प्यासीहरु धेरै ठाउको अनि अनेक प्रकारको पानि पिएर पनि सधै प्यासी नै रहन्छ।जस्तै कुवा झरनाको पानि पिएर पनि प्यास नमेटिएर धाराको नै पानिको खोजि गर्छ।उनिहरुको मन किनकि उनिहरुको मनले सन्तुस्ट नै पाएको हुदैन।फेरी धाराको पानि पिएर पनि प्यास नमेटिदा उनिहरु ठुलो समुन्द्रको पानिको खोजिमा भौतारिन्छ।त्यसैले मैले भन्न खोजेको कुरा यति मात्र हो ।कुवा झरना धाराको पानिले मान्छेको प्यास नमेटिएर समुन्द्र कै सपना देख्छ मानिसहरु।यसरी नै गांउ टोल,नगर माहनगर सहर हुदै हाम्रा यि प्यासि मनहरु तिनै पानि माथिको आकाशमा दौडिरहेको हुन्छ। तर मेरो बिचारमा हाम्रा यि निस्चल मनहरु कुनै बिलासिति र प्यासि मन लस्तो नभै आपसमा सौहाद्र र भाईचारकोसन्देश फैलाउदै माया प्रेम सदभाव र आपसि मेल मिलापबाट मात्र सम्भव छ।हत्या हिंसा मारपिटबाट अरुको मनलाई कहिल्यै जित्न सकिन्न।किनकि आजको हाम्रो मुलुकको आवस्यक्ता भनेकै मानसिक प्राप्तिको परीबर्तन हो।जुन कुराहरु एक आपसमा फुटेर होइना जुटेर मात्र सम्भब छ।त्यसैले सबै भन्दा असल र सदभार मन त हाम्रो मानवताबादि मन नै हो जस्तो लाग्छमलाई जस्मा सबैको भलो र सान्ति सृजनाको मात्र उदय होसत्यसैले हामि सबै मिलि त्यस्तै मनको मात्र परिकल्पना गरौ अनि सबैले त्यहि निस्चल मनले हाम्रा कार्यहरु गरौ!!!!!!!!तथास्तु!!!!!!

बुद्दको देश नेपाल

2009-05-09T11:02:00.000-07:00

बुद्दको देशमा रगत उम्लनु भन्दा
बडि बिडम्बना अरु के हुन सक्छ होला खोई?
बुद्दको देशमा सान्ति हराउनु भन्दा बडि
दुर्भग्य अरु के हुन सक्छ होला खोई?
चेतना सुन्य भएको प्रतेक आयमहरुमा
अहम्ताको खोल ओढेका ब्वासाहरु
बिबेक हराएका बिबेक हिन मानबहरु,,
छेपारोले जस्तै रुप बदलिरहेकाछन
अनि सबै आ-आफ्नै
तालमा डम्फु र मादल बजाईरहेकाछन।
अनि आफ्नै आंखामा पट्टि बांधेर
अन्धो भए झै अभिनय गरीरहेकोछ।
अब फेरि,,बजारमा पेस्तोल र बन्दुकको ब्यापार फस्टाउने तयारी भैइरहेको छ।
अनि हामि गरीब नेपालि हरु बलिको बोको भएर क्रान्तिमा होमिनुपरेको निर्दोष रगतले नेपालि धर्ति रंङाउने खेल खेल्दैछ।
अनि त त्यहि रगतहरु हाम्रा क्यानभाषमा लत्पतिनेछ
फेरी अनि हाम्रो कपिको पन्नाहरु रंङिने छ।
युद्द कति बिभत्स हुन्छ भनेर जान्दा-जान्दै।
अनि युद्द कति उराठ लाग्दो र त्रासदिपुर्ण हुन्छ भनेर जान्दा जान्दै
पनि किन हामि त्यसलाई अस्विकार गर्न सकेका छैनौ
अनि किन त्यसलाई बहिस्कार पनि गर्न सकेका छैनौ?
हामि आफै अन्यौल ग्रस्त भाबिस्यमा उभियर
आफ्नै कर्तब्य लाई अंगाल्न सकेका छैनौ?

नारी समाज

2009-02-27T13:43:00.000-08:00

मलाई प्राय धर्म र सस्कृतिकै बारेमा केहि लेख्न मन लाग्छ।हुन त म यो धर्म सम्बन्धि कुनै ज्ञान हासिल गरेको मान्छे होईन।तर पनि समाजमा देखेको सुनेको अनि कुनै कुरा भोगेको कुराहरु लेख्न मन लाग्छ।धर्मले मान्छे-मान्छेमा पनि किन एति भिन्नता गरेको होला!जस्तो लाग्छ।आज मैले चर्चा गर्न खोजेको कुरा नेपालि समाजमा एकल नारी अथवा हाम्रो भाषामा(बिधुवा)को अस्तित्वको बारेमाहजुर ति नारीले आफ्नो श्रीमान त गुमाईन।तर श्रीमानको मृत्युको साथ साथै उस्ले आफ्नो हरेक थोक गुमाउनु पर्छ।जस्तोकी रातो बस्त्र चुरा पोते,जुन महिलाको गहना हुन।तर कुनै पुरुषको श्रीमतिको मृत्यु भएमा उस्ले आत्मिय पिंडा बाहेक केहि गुमाउदैन।यि सबै हाम्रा धर्म र रुडिबादि परम्पराले सिकाएका सिकाएका सस्कारहरु हुन।यिनै धर्मको मान्यता अनुसार बारखि फुकाईसके पछि पनि पुरुषको तुलनामा महिलाहरु अपबित्र नै भएर रहनु पर्ने हुन्छ।जस्तै बिधुवा महिलालाई कुनै पनि सुभकार्य वा सुभसाईतमा अपबित्र हुन्छ भनेरसाइतको बेलामा ति महिला लाई नहेर्नु यदि देखिहाले पनि नबोल्नु भन्ने परम्परा छ।मेरो बिचारमा कुनै पनि महिलाहरु रहरले अनि आफ्नो कारणले बिधुवा भएको हुदैना। तर त्यसको सबै दोष जति ति महिला लाई नै थोपरीन्छ।जस्तोकि पोई टोकुवा,भाग्य फुटेको आदि,,,हरेक धर्मग्रन्थहरुले बिधुवा महिलाहरुको बारेमा बिभिन्न बिस्लेषणहरु गरेको पाईन्छ।बिधुवा महिलाहरुले खाटमा सुत्नु हुदैना यदि सुतेमा मिर्त्यु भएको श्रीमानलाई पतितगरीएको भन्ने गर्छ।अनि खाने कुराहरुमा पनि जे पायो तेहि खान नहुने भनेर बन्देज लगाएको छ।अनि कुनै पुजा-आजामा पनि उनिहरु अपबित्र नै हुन्छ।तर मलाई लाग्छ,उनिहरु(बिधुवा)महिलाहरु आफैमा अपबित्र हुदैन।यो त केवल मान्छेले बनाएको नियम र ति महिलाहरुलाई होच्याउने चलन मात्र हो।अनि हाम्रो समाजले पनि ति महिलाहरुलाई फरक-फरक दृस्टिले हेर्ने गर्छ।त्यसैले होला ति बिधुवा महिलाहरुलाई होच्याएर बनेको नेपालि उख्खान छनि।गरीबलाई दिन्छु नभन्नु,बिधुवालाई लान्छु नभन्नु, भन्ने जस्ता उख्खानले पनि ति बिधुवा महिलाहरुको खिल्लि उडाएकोछ हाम्रो समाजमा।अनि हाम्रो समाज पुरुष प्रधान समाज भएकोले होलाश्रीमानले श्रीमतिको काज कृया गर्नु पर्दैन।तर श्रीमतिले बिधि पुर्याएर नियम पुर्बक गर्नुपर्छ।अनि यदि कुनै पुरुषको श्रीमतिको मिर्त्यु भएको बर्षदिन पछि उस्ले पन्चेबाजा बजाएर अर्को श्रीमति ल्याउन हुन्छ।तर बिधुवा महिलालेमिर्त्यु भएको श्रीमानकै नाममा आफ्नो जिबन त्याग गर्नु पर्ने चलन छ।यि सबै कुराहरुलाई अन्धबिस्वास र असिक्षाको कमि हो मात्र पनि भन्न नमिल्ला।अहिले सन्सार एक्काईसौ सताब्दिमा हिडिरहेको बेला पनि बिधुवा महिलाहरुलाई हेर्ने दृस्टि हाम्रो समाजमा खासै परीबर्तन आएको छैन।अहिलेको राजनैतिक पाटिमा संग्लन केहि महिलाहरुले जन्म सिद्दि आफ्नो अधिकार हो भनेर रातो बस्त्र र टिका लगाउदैमा ति एकल महिलाहरुलाई हेर्ने दृस्टि परिबर्तन होला जस्तो लाग्दैन मलाई।जुन समाज लाई परिबर्तन गर्नको लागि रातो टिका र पहिरनले मात्र होइना उनिहरुले पनिसधुवा महिलाहरुले जस्तै स-सम्मान जिवन जिउन पाउन पर्छ।जस्को लागि आर्थिक सामाजिक,सैक्षिक राजनैतिक,ईत्यादि कुराहरुमा सबल र सक्षम बनाउने तिर लागेमा मात्र समाजमा उनिहरुलाई हेर्ने दृस्टि परिबर्तन हुन्थ्योकी?,,,

जिन्दगि

2009-02-04T06:01:00.000-08:00

रगतको नाता त साइनो मात्र हो।
स्वच्छ मनको परिचय नै प्यारो हुदोरहेछ।
जन्मिने कोख बेग्ला बेग्लै भएपनि
मित्रताको बन्धन नै प्यारो हुदोरहेछ।

नमस्ते मित्रहरु यो ब्लगिङ मार्फत परिचित मित्रहरुमा।आज ब्लग अपडेट गर्ने सुरमा बसेको तर के लेख्ने-लेख्ने भनेर मनमा कुरा खेल्न थाल्यो। जे होस यहि थोत्रो जिन्दगि कै बारेमा २-४ शब्द कोरेर मित्रहरुको भनाई जस्तै टासो लगाउनु पर्यो भनेर सोच्दैछु।हुन सक्छ सबैको जिबन भोगाई यात्रा इच्छा आकंक्षाहरु नमिल्न सक्छ।यो केवल मेरो मुर्ख सोचाई मात्र हो।गतिसिल जिबनको सुनौलो अवसर हो।समयको गतिसिल्तामा को काहा को काहा पुग्छ।समयको चाल अनि गतिसिल्तालाई चिन्न नसक्दा कहिले कहि जिन्दगि नै अस्तित्वहिन पनि हुदोरहेछ।अनि त्यहि समयको गतिलाई ईतिहासको पाठ नसिक्नेहरुको लागि पनि अस्तित्वहिन हुदोरहेछ।त्यसैले मेरो बिचारमा जिन्दगि धेरै लामो छ।अनि जिउनु पर्ने दिनहरु पनिधेरै नै छ।त्यसैले समय पनि एकदिनलाई मात्र आउदैन जस्को सदुपयोग गर्न सक्नुपर्दोरहेछ त्यसैले जिन्दगि भोलि र आउदो भबिस्यको लागि पनि बांच्नु पर्छ।अनि यो अ्उल्य जिबनलाई समय संगै डोर्याउनु हाम्रो कर्तब्य हो।तर कुनै दिन अभिसाप पनि बनि दिदोरहेछ यहि समय।किनकि कहिलेकहि जिन्दगिले समयलाई जित्न खोज्दा अनि आफु संग भएको घमन्डलाई टाउकोमा थोपारेर योग्यतालाई हतियार बनाएर आफुलाई उच्च ठान्नु मुर्खता हुदोरहेछ।जिबन भोगाईहरुको यात्राहरुमा कतिपय समयहरु भुल्न चाहेर पनि नसकिदोरहेछ।अनि तिनै जिबनमा कहिले खुसिहरु नाचिदिन्छ मयुरजस्तै अनि कहिले कल्पना भयर उडिदिन्छ बादल जस्तै त कहिले निस्चल र अटल भै बसि दिन्छ पाहाड जस्तै।अनि कहिलेबनेर रोईदिन्छ न्याउलि झै भाका हालेर।तर हरेक मान्छेको बिचार अभिब्याक्ति र सोचाईहरु फरक भएपनि जस्को बास्तबिक्ता देखाउने ऐना त उस्को अनुहार नै हो।मेरो बिचारमा! किनभने ऐना चाहे फुटेर टुक्रा-टुक्रा किन नहोस उस्ले आफ्नो कर्तब्य भुलेको हुदैन।जो जति टुक्रा भएर फुटे पनि जस्ले आफु अगाडिको बस्तुको प्रतिबिम्ब देखाईरहेकै हुन्छ।म आफुलाई कल्पनाको सन्सारमा हराएर सोच्दाअनि जिन्दगिलाई आफ्नै तरिकाले हेर्दा जे देखे त्यहि कल्पनाहरुलाई शब्द मार्फत यो सन्जालमा राख्ने कोशिष मात्र गरेको हुं मैले।आसा छ तपाईहरुको अ्उल्य सुझावहरु पाईरहनेछु अनि सधै यसरी नै यो सन्जाल मार्फत तपाईहरुसंग रमाईरहन पांउ हराईरहन पांउ यहि मनोकांक्षा बोकेर तपाईहरुको अ्उल्य सुझाबको सदा अपेक्षा गरीरहन्छु। साधुबाद!!

नेपालको राजनिति

2009-01-26T04:05:00.000-08:00

राजनिति खेल पनि अनौठो हुदोरहेछ। तर अरु देशको त थाहा भएन।हाम्रो देश नेपालको चहि अनौठो नै लाग्यो।हुन त राजनिति खेल न हो।जस्को सक्ति हुन्छ उहि नै माथि हुन्छ।पहुचहुनेहरुको नै सबथोक हुन्छ।याहा कुरा गर्न लागेको पनि यहि सक्तिबट नै एकैछोटि माथि पुग्न सफल एक खेलाडिको हो।जस्को नाम सायद सबैले सुनेकै हो।बबन सिंह।हजुर उहि बबन सिंह जस्ले काठमन्डौ स्थित त्रीपुरेस्वर बालाजु लगायतको तिन ठाउमा एकै चोटि बम बिस्पोठकको जिम्मेवारी लिएका थिए।तेति मात्र होइन!दर्जनौ हत्या ठगी र अपहरणको अभियोग लागेको बबन सिंह अब आफु सजय भोग्ने होइन। सजाय सुनाउने न्याधिशहरुकै बयान लिने भएका छन।यति मात्र होइना मुलुक कै रास्टिय सुरक्षा निति तर्जुमा र परीमार्जनको निर्णय पनि बबन सिंहले नै गर्ने भएका छन।देशको बिभिन्न ठाउहरुमा हत्या आतंक र सर्वसाधरणको ज्यान लिएका बबन सिंह भुमिगत रुपमै सभासद चयन भए।फौजदारी अभियोगमा प्रहरीको खोजिसुचिमा रहेको अवस्थामा सभासद बन्न पुगेको बबनसिंह भर्खरै ब्वाबस्थापिका संसद अन्तर्गत गठन भएको संसदिय सुनुवाई समिति र सुरक्षा बिशेस समितिमा परेपछि उनि अपराध अनुसन्धान र सान्तिसुरक्षा सम्बन्धि महत्वपुर्ण दस्तवेज माथि निर्णय गर्ने मात्र होइना सर्वोच्च अदालतको न्यायधिस नियुक्तिका क्रममा सुनुवाईसमेत गर्ने भएकाछन।यसैगरि उनि ब्याबस्थिका संसद अन्तर्गतको बिधायन समितिमा समेत रहेकोछ।माओबादीले गरेको ससस्त्र संघर्श संगै हुर्किएको राजनितिका नाममा हिंसात्मक गतिबिधि गर्ने परिपाटिहरु लोकतान्त्रीक आन्दोलनको सफल्ता पछि त त्यो सबै ब्याबसायहरु फस्टाउब थाल्यो।बिभिन्न जातिय क्षेत्रीय नामबाट संगठन खोल्दै हत्या हिंसा लुटपाट अपहरणहरु हवात्तै बड्यो।यसै क्रममा बबनसिंहले पनि मधेसि टाइगर्सको नामबाट हिंसाको सुरुवात गरे त्रीपुरेस्वर बस स्टपमा सार्बजानिक बस कुरीरहेका बिधार्थिहरु बबनको बमले लागेर टुक्रा-टुक्रा भए।तिनिहरुको आफन्तहरुले न्याय कुन चरीको नामहो!अहिले सम्म थाहा पाउन सकेको छैन। यसै गरी तराईको बिभिन्न जिल्लाहरुमा दर्जनौको ज्यान जानेगरी बबनले गराएका बिस्फोट र अपहरणका घटनाहरु प्रहरी कार्यलयको फायलहरुमा अझै रेकर्ड छ।अब तपाई आफै भन्नुस यस्ता अपराधिलाई कानुनको कठघरामा ल्याई उभ्याई छानबिन गरी दोषिलाई कानुनको दायरामा ल्याई ति अपराधिक घटनाका पिडितहरुलाई न्याय दिलाउनु पर्ने अवस्थामा घटनाको मुख्तियार नै न्याधिश नियुक्ति र कानुन बनाउने स्थानमा पुगेको छ।जस्ले लोकतन्त्र र बिधिको साशनको मान्यतालाई काहा पुर्याउने हो।प्रतिक्षाको बिषय बनेको छ।त्यसैले त बुडापाकाहरु भन्ने गर्थे नेपालको कानुन दैब जानुन!!!!!!!!!

आफु र अर्का

2009-01-19T06:05:00.000-08:00

समय जन्मत्सवको पावन घडिमात्र लिएर आएको हुदैन उस्ले आफु संग् संगै बिसाल त्रासदिपुर्ण मिर्त्यु पनि लिएर आएको हुन्छ।प्रकिर्तिले जहा राम्रो कुराको सृस्टि गरेको छ।त्यहा नराम्रो कुराको पनि सृस्टि गर्न भुलेको छैन।मत्लब नराम्रो कुरा नभै राम्रो कुराको महत्व नै छैन यो सन्सारमा!तर हामि मानवहरु घमन्ड गर्छौ।कि राम्रो जति सबै आफ्नो र नराम्रो जति अरुको।तर राम्रो र नराम्रो त एउटा सिक्काको दुई पाटाजस्तै हो।किनकि नराम्रो बिनाराम्रो असम्भव छ।किन भने हरेक मान्छे जन्मदा जति खुशि उमंग हुन्छ।तर जन्मे पछि उस्को मिर्त्यु अबस्यछ।जन्मे पछि मर्नै पर्छ।यो सन्सारको रित नै हो।जति जन्मदा खुशि उमंग हुन्छ तेति नै मिर्त्यु हुन्दा सोक र दुखि पनि।यहा हरेक कुराहरुको राम्रो र नराम्रो दुई पक्ष छ, जस्तै दिन पछि रात उज्यालो पछि अध्यारो अनि जहा अ्रीत हुन्छ त्यहा बिष पनि हुन्छ जहा आगो हुन्छ त्यहा पानि पनि,अनि दिन पछि रात उज्यालो पछि अध्यारो यो सबै सृस्टि देखि नै चलि आएको चलन हो।नराम्रो नहुदो हो त राम्रोको अस्तित्व नै हुदैनथ्यो होला।जस्तै रावण नभैदिएको भए रामको यति बिघन महत्व हुदैनथ्योहोला।अनि दानव नभैदिएको भए पनि यसरि देवताहरुको पुजा गरिन्नथ्यो होला।अनि खलनायक नभैदिएको भए नायकको तेति महत्व हुन्नथ्यो होला। त्यसैले यो सन्सारमा नराम्रो भन्ने चिज बानि ब्यावहार नभैदिएको भएराम्रो भन्ने सब्द नै हुन्नथ्यो होला।तर हामिहरु जति पनि राम्रो कुराहरु जति सबै आफ्नो र नराम्रो जतिअरुको थाप्लोमा थुपार्ने खोज्छौ त्यो नै हाम्रो मुर्खता हो।सन्सारमा जो कोहिले अरुलाई त्यहि दिन्छ।जो उ संग छ किन कि आफुसंग नभएको चिज चाहेर पनि अरुलाई दिन सक्दैन जस्तै एउटा डक्टरले उस्को बिरामिलाई रोगानुसारको औषधि र उचित सल्लाहा दिन्छ।कुनै बोट बिरुवाले आफु संग भएको फल दिन्छ। तर नफलेको बिरुवाले जति राम्रो गरे पनि केहि दिन सक्दैन।हो!मान्छेले सन्सारलाई तेहि दिन्छ जो उस्ले तिनै सन्सारबाट पाएकोछ।सबै बाट घिर्ण र तिरस्कार पाएको मान्छेले सबैलाई त्यहि घृणा नै दिन्छ।यदि उस्ले सबै बाट माया प्रेम र सदभाव पाएको छभने उस्ले त्यहि सदभाव नै दिन्छ।तर माया प्रेम सदभाव पाएको पशु पंछि जनवारहरु पनि मायालु बनि मान्छेलाई सहयोग गर्छ।धर्म ग्रन्थमा भनिए झै राम बाट राम्रो मायापाएको हुनाले जंगलि जनवार बांदर बाघ भालुले पनि राम संग मित्रता कायम गरी रामलाई उस्को सिता खोज्न सहयोग पुर्याएको थिए।तर घृणा र तिरस्कार गरेको हुदा रावणको सहोदर भाई पनि आफ्नो सत्रु संग मिलेर दाजुको बिरोध गरेको थिए।अन्त्यमा भन्नु पर्दाराम्रो मात्र आफ्नो नठानिराम्रो नराम्रो दुबैलाई आत्मसाथ गरी समस्याको खोजि गर्न सक्ष्म हुदैनौ।तब सम्म तनाब र टक्रावहरु मात्र हाम्रो सामु हुने हुदा सबै राम्रोनराम्रो पराईआफन्त सबैलाई राम्रो भनौ तब हाम्रो जिन्दगि पनि एउटा सु:ख दु:ख बिसाउने आनन्दको चौतारी हुनेथ्योकि!!!!!!!! तथास्तु

जिन्दगि!!

2008-12-29T00:15:00.000-08:00

हजारौ मान्छेहरुको कोलाहल भिडहरुमा पनि।
सधै एक्लै छु जस्तो लाग्छ मलाई।
जिबनको हजारौ खेलहरुमा हार्दा-हार्दै
अब त केहि जित्दिना जस्तो लाग्छ मलाई।
भाग्यले दिएको यो उपहार स्वरुप अभिशापले गर्दा।
अब त हृदय नै छिया-छिया भए जस्तो लाग्छ मलाई!
सुन्य सन्सारमा केहि खोज्दा खोज्दै
अब त आफैलाई भुले जस्तो लाग्छ मलाई!
सधै भरी निरासले भरीएको जिदगिमा।
आशाको किरण नै छैना जस्तो लाग्छ मलाई।
त्यसैले त!!
आसै आसामा डुबेको जिन्दगिले
गन्तब्य भेट्न सकिएन कहिल्यै।
सपना त केवल सपना नै रहेछ।
बिपनामा परीबर्तन गर्न सकिन कहिल्यै।
जिबनको हर मोडमा असफल भए पनि।
सफल्ताको आशा मेटिएन कहिल्यै!!!

2008-12-27T09:52:00.000-08:00

सम्पुर्ण नेपालि दाजुभाई दिदिबहिनि तथा मेरा सबै ब्ल्गर मित्रहरुमा नया बर्ष २००९ले सबैमा नयां जोश जागर अनि उमंग छावोस अनि नया नया प्रगतिको कामना गर्दछु!!!

शान्तिको लागि संगित

2008-12-11T16:32:00.000-08:00

कुरा २९६१ बैसाखतिरको हो।काम बिसेषले म चितवनको नारायणघाट पुगेको थिए। त्यहा पुग्दा त्यहाको बातावरण अलि बेग्लै थियो।टुडिखेल भरि मान्छेहरु जम्मा भएको थियो।किन भने तेतिबेला भर्खर मात्रै माडिकान्ड भएको थियो।मलाई लाग्यो कुनै ठुलै नेताले भाषण गर्नु आउनेरहेछ र याहाको जनताहरु भेला भएको होला।अनि म पनि डराउदै त्यै भिड संगै हराए एकछिन।तर केहिक्षण पछित बातावरण नै बेग्लै भयो त्यहा त नेपथ्य ब्यन्डको कलाकारहरु पो सान्तिको लागि संगित मार्फत कार्यक्रम गर्ने क्रममा त्यहा पुगेको रहेछ।सबैले तालिले स्वागत गरे बिस्तारै कार्यक्रम सुरु भयो।अ्रित गुरुङले आफ्नो पुरानै गित मार्फत कर्यक्रमको उदघाटन गरे।सबै आफ्नो मनको पिडालाई भुलेर् रमाउन थाले उस्को गित संगै अनि कार्यक्रमको अन्त्यतिर सुन्दर सान्त नेपाल बोलको गित गाउदा जुन गितको सुरु देखि नै त्यहा उपस्थित सबैको आखामा आंशु छचल्किएको देखे मैले।अनि गितको अन्त्य संगै सबैले तालि बजाएर सान्तिको कामना गर्दै स्याबासि दिए अ्रित लाई।त्यसबेला मलाई लाग्यो संगित भनेको देशको एउटा अभिन्न अंग रहेछ।दु:खमा होस वा सु:खमा हासो खुसि पिडा ब्याथा जस्तोसुकै अवस्थामा पनि संगितले मान्छेलाई मर्माहित बनाउदोरहेछ।हुनत नेपथ्यलेमात्र गरेको योग्दानले सान्ति आएको हो भन्न खोजेको होइन मैले देशमा प्रजातन्त्र र गणतन्त्र ल्याउनको लागि आजिवन भुमिगत भएर संगित मार्फत जनतालाई जागरुक पार्ने कलाकारहरु जे,बि,टुहुरे,रामेश,मन्जुल,जस्ता महानकलाकारहरुपनि छन हाम्रो देशमा सबैलेआ-आफ्नो क्षेत्रबाट गरेको प्रयासबाट देशमा गणतन्त्र त आयो तर हात्ति आयो-हत्ति आयो फुस्स भने झै भयो।जनताले धेरै कुराको आशा गरेको थिए गन्तन्त्र मार्फत। तर ति सबै सपना जस्तै भयो।यसरी हजारौ नेपालि आमाको छोराछोरीले रगतको खोला बगाएर ल्याएको गणतन्त्रमा हाम्रा यि नेता भनाउदाहरु मोजमस्तिमा डुबेकोछ।ति सहिद परीवारको चहराएको घाउमा महलम् लगाई सान्तवना दिने फुर्सद सम्म छैन उनिहरुलाई।बिदेश भ्रमण ठुलठुला सेमिनारगोस्टि र रीबन काटनलाई नै फुर्सद् छैन उनिहरुलाई।गरिब जनताहरु आफ्नो घरबारी बन्दकि राखेरबिदेश गै पसिना बगाएर कमाएको परिस्रममा पनि अब त रयाल चुहाउन थालेकोछ।बिभिन्न बहाना गरी हरेक समानमा १५ देखि ३०,३५%सम्म कर लगाएर गरिब जनताको ढाड सोझाउन थालेकोछ अहिलेको गणतान्तिक सरकार

गित बदला'

2008-12-09T05:51:00.000-08:00

पुर्णेको जुन झुल्कियो भन्छ।
मेरो त सधै रात।
कहिलेको बदला लिएर मलाई गरेउ नि पक्षपात।
निश्चल मनको अदृश्य चाहाना पाईना फरक।
खै किन ल्याएउ यो दुनियामा भए म फगत।
बिधाता पनि निस्ठुरी किन गरेउनी बिस्वासघात।
कहिलेको बदला,,,,
काहा पो देखौ कहिले भेटौ भैरन्छ यो मन।
ओठमा तिम्रो मुस्कान देख्दा दिन काटन सकिन।
ओठको मुस्कान खोजन थाल्यो ति जुन ताराले।
तिमिले गित गाउदा संसार भुलेको थिए मैले।
ओठमा मुस्कान लिएर प्रीय योमनमा आईदेउ।
यो छातिभित्र लागेको घाउमा औषधि लगाईदेउ।
फुल र जुनको कुरा नि गर्छ कस्तोछ जगत।
कहिलेको बदला,,,,,

संस्मरण

2008-11-11T08:29:00.000-08:00

तपाईहरु मध्य कोहि महता गाउं पुग्नु भएको छ?छैन भने के छ बिचार!जाने होइन त?हजुर महता गाउं हाम्रै देशको पस्चिमान्चलको बिकट जिल्ला अछामको एउट गाउंको नाम हो।जुन गाउको ८० देखि ९०प्रतिसत युवा युवतिहरुबिबाहा गर्ने उमेर पुगेर पनि एक्लो जिबन बांच्न बाध्य छन।यस्को मुल कारण पनि धर्म परम्परा अनि जातिय संरचना नै रहेछ।मुख्यत त्यो गाउमा बसोबासगर्ने जात जातिय मध्य क्षेत्रीसमुदयमा प्रचलित दुई प्रकारको जात रहेछ।पहिलो दर्जामा,कुवर,खडका,बिस्ट,थापा,रावल ईत्यादि पर्दो रहेछ भने दोस्रो दर्जाको क्षेत्रीहरुमा बोहरा,महरा,कठायत,ठकुल्ला, आदि पर्दोरहेछ।तर सामजिक परम्परा अनुसार त्यो दुई क्षेत्री समुदायमा अहिले सम्म बिबाहावारी भएको रहेनछ।त्यो पनि जातित्वको कारण नै रहेछ।प्रथम दर्जाको समुदयले दोस्रो दर्जाको समुदयलाई सनो जात भनि रोक लगाएछ।अनि बदलामा दोस्रो दर्जाको समुदायले पनि उनीहरुसंग सम्बन्ध नगर्ने निर्णय गरेछ।जस्को बारेमा त्यो महता गाउंको एउट रोचक घटना छ।सांफेबगर बिमानस्थलबाट करीब २ घन्टाको दुरीमा रहेको छ।महता गाउ त्याहाको गाउलाई दुई टोलमा बिभाजन गरीएको छ।तल्लो महता गाउ र मथिल्लो महता गाउं त पहिला ति दुबै महताहरु क्षेत्री नै थिए।र बिस्तारै तल्लो महताहरुले आफु मथिल्लो तहको महता(बोगटि)भएको घोषनागरेछ।र उनिहरु महताको ठाउमा बोगटि लेख्न थालेछ।तत्काल त ति बोगटिहरुले केहि समस्याहरु भोग्नु परेन।तर बर्षौ पुरानो सम्बन्ध भएको माथिल्लो महताहरु संग चिसोपना आउन थालेछ।तर तल्लो तहका महताहरुले माथिल्लो तहका महताहरुको छोरी माग्न जादा तिमिहरु सानो जातका होउ त्यसैले तिमिहरुलाई छोरी दिन्नौ भनेर फर्काईदिएछ।त्यस पछित अछामको बोगटिहरु सबैले ति तल्लो महताहरुलाई प्रथम दर्जाको बिगटिको स्थान दिन छाडेछ।अनित त्यो समस्या सुल्झाउनको लागी अरु कुनै उपाय सोच्न थालेछ।त्यसैले भन्न थालेछ।यदि कुनै युवकले मथिल्लो तहको केटि भगाएर ल्याएमा उस्लाई पुरस्कार दिने र यदि कुनै उच्चकोटिको केटाले आफ्नो छोरी बिबाहा गरे जस्लाई नगद जिन्सि दिबै उपहार स्वरुप दिने घोषणा गरेछ।तर यस्मा पनि उनिहरु पुर्ण रुपमा सफल हुन सकेन।बदलामा झन उच्चकोटिको क्षेत्रीहरुले कडाईको साथ प्रतिबन्ध लगाएछ। हुदाहुदा दिनप्रतिदिन हुर्कदै गएको युवायुवतिहरुको बैबाहिक समस्याको कारण अरु थप समस्याहरु थपिदै गयो।र आफ्नो छोरीहरुको उर्लदो जवानिसंग दया लागे पनि अहिले उनिहरु केहि गर्न सक्ने अवस्थामा छैन।अहिले उनुहरुमा बैबहिक सम्बन्धमा नाकाबन्दि जस्तै भएकोछ।अहिले त्यहाका युबतिहरु आफ्नो बिबाहा हुन्छ भन्ने कुरामा बिस्वास गर्दैन अनि त्यहाको युबाहरु पनि त्यै समस्याको कारण भारतको बिभिन्न सहरहरुमा भौतारिदै मजदुरी गरिरहेको छ।अहिले उनिहरु आफ्नो बाबु बाजेको अहंमको कारण यस्तो स्थितिमा आईपुगेको हो।अहिले त महता गांउ बिबाहा गर्ने बरको खोजिमा धाउनेहरुको ठाउ नै भएको छ।यसरी बर्बादिको संघारमा पुगेको हो महता गांउ,,,,

स्रोत:साधना मासिक

धर्म र सस्कृति

2008-11-08T23:51:00.000-08:00

के लेखौ लेखौ भन्दा खोइ किन हो मलाई त खालि यै धर्म र सस्कृति कै बारेमा लेख्न मन लाग्छ।किन भने १०४ बर्ष लामो राणा साषणको पाला देखि चलिआएको यो रुढिबादि सस्कारहरु।अहिले बिस्व २१औ सताब्दिमा पुगिसक्दा पनि हाम्रा नेपालि समाज त्यै धर्म र परम्परामा अल्झिरेको पाईन्छ।हुनत हाम्रो देशको कानुन नै तेस्तै प्रकारको छ।एउटै आमा बाबुको सन्तानलाई बेग्लाबेग्लै कानुन छ।किन भने छोरा जन्मिए उ जन्मिदै उस्को बाबुको अंशको दाबेदार हुन्छ।तर छोरी जन्मिए उस्ले बाबु आमाको अंश पाउन लाई३५बर्ष उमेर पुग्नु पर्ने तथा अबिवाहित रहनु पर्ने।र उक्त सम्पति लिए पछि पनि केहि गरी पछि बिबाहा गरेमा त्यो सम्पती फिर्ता गर्नु पर्ने हुन्छ।अंशबन्डको महलमा नै छोरीलाई भेदभाब गरीएको छ।किन भने बाबु आमा छोराको जायजेथाको अंश बन्ड गर्नु पर्छ भनिएकोछ। तर छोरीको बारेमा केहि उल्लेख गरीएको पाईन्न।यसरी भेदभाव गरीएको छ। यसबारेमा खगेन्द्र संग्रौला ज्युले लेख्नु भएको एउटा लेखको बारे मलाई याद आयो!वहाले आफ्नो छोरीको नाकको बारेमा लेख्नु भएको थियो।त्यो सबै हाम्रो धर्मले सिकाएको पाठ हो।वहा लेख्नु हुन्छ छोरीको छिप्पिएको नाक छेडियो मेरो बुडो नाक काटियो।वहाको मत्लब कुनै नेवारी जातको नारीले अन्तरजतिय पुरुश संग बिवाहा गर्दाको कारुनिक बेदना हो।तराईतिर भैसिको नाक छेडिन्छ।अनि भैसि त्यो नाकमा उनिने डोरीको गुलाम भन्छ।तर मान्छे अनि नारी हाम्रा ममतामयी आमा हुन स्नेहमयि चेलि हुन अनि सुखदुखमा साथमिलेर जिवनको डुंगा चलाउने पुरुषको जिवन संगिनि हो।जस्को आफ्नै गरिमा र अस्मिता छ।जिबनमा उस्को आफ्नै पहिचान छ।नारी भैसि होइना।राजनिति दलका घोषणापत्रहरुमा नारी स्वतन्त्र र समान्तको समाचारहरु धेरै आए। अनि आफ्नो सरीर माथि नारी स्वंयको र नारीको रोजाईको अधिकार बारे अनि बन्धन र नारी मुक्तिबारे धेरै कुराहरु सुन्नमा आयो।यि र एस्ता बाचा प्रचारहरु सुन्दा लाग्थ्यो नेपालि समाजमा पनि अब रुढिबदि परम्पराहरुका पर्खालहरु भत्किन थालेछ।तर जब चलिआएको धर्म र परम्पराको नाममा निर्दोष छोरीको नाक छेडियो मेरा भावुक् कल्पना र अपेक्ष्याहरु त्यसै सपना नै भयो।कसैको नाक जोगाउनलाई कसैको नाक बली चडाउनु भनेको परपिडक सस्किर्ति हो।हाम्रासमाजमा अनगिन्ति छ।अनि नारीको नाक छेडीनु भनेको सामन्य भौतिक कृया मात्र होइन।जस्मा सानो ठुलो उच्च निच्च,तल,माथी,भन्ने सस्कृति भाव लुकेको हुन्छ।अनि त्यै नारीलाई पुतली झै सिंगारेर बस्तुको रुपमा भोग गर्ने पितृसत्तात्मक परम्पराको प्रतिक हुन।यस्ता सस्किर्ति परम्पराहरु जसरी चौपायाको सरीरमा किर्नाहरु टांसीएर रहेको हुन्छ।ति किर्नाहरुलाई पन्छाउन ति राजनितिक नेताहरुको उदघोष र बाचाहरु मात्रै पर्याप्त हुन्न।जस्को लागि ति सडेगलेको बिस्वास र बिभेदकारी रीति र दुर्घन्द फैलाउने परम्पराहरुलाई तह लगाउने सस्क्त र बृहात सस्किर्ति आन्दोलनको आवश्यकता होइन र!!!!

,,,,,क्षतिपुर्ति,,,,,,

2008-10-21T06:58:00.000-07:00

हाम्रो देशको खस्किदो आर्थिक अवस्था।।त्सैमाथि हरेक दुख आपत घटना बिपति आईपरिरहन्छ।कहिले के त कहिले के। कुनै न कुनै समस्यामा सधै बल्झिरहेको हुन्छ।भर्खरै पनि कोशि पिडितहरुलाई राहत दिदा दिदा थाकिरहेको छ।याहा मैले प्रसङ गर्नु खोजेको के भने।यो छ नि क्षतिपुर्ति भन्ने सब्द हजुर एसैको बारेमा हो।यो सब्द म सानो छदा गाउघरमा कतै कसैको गाईबाख्राले कसैको बालिनालि खाई क्षति पुर्याएमा उस्लाई त्यो अन्नको अन्दाजि रकम तिर्नु पर्ने हुन्थ्यो।तसैलाई क्षतिपुर्ति भन्ने सुनेको थिए। तर हुदै जादा त्यै क्षेतिपुर्ति सब्द राजनिति करण भयो। जब देशमा माओबादिको जन्म भैइ क्रन्तिको लागि जङल पसे,अनि उनिहरुको मुख्य दुस्मण सरकारको प्रहरीहरु भए र आक्रमणको सुरुवातपनि प्रहरिचौकिहरुबाटै भयो।र यसैक्रममा कतिपय प्रहरिहरुले सहादात प्राप्त गरे।र ति सहदत प्राप्त गरेको प्रहरि परिवारलाई सरकारले हताहास नहोश भन्नको लगि क्षेतिपुर्ति दिने चलन चलायो।हुनसक्छ त्यो बेला सरकारमा बस्ने नेताहरुको मनमा यस्तो बिकराल स्थिति आउछ भन्ने लागेकै थिएन।त्यहि भएर मिर्तक परिवारलाई केहि रकम दिएर उनिहरुको मनमा लागेको चोटलाई केहि सान्तवना दिने दुस्प्रयाश गर्यो।तर हुदै जांदा माओबादी पकड बलियो बन्दै गयो र उनिहरुले सैनिकहरुमाथि पनि आक्रमण गर्न थाले त्यसपछि पो सरकारको मनमा पनि ढ्याग्रो बज्न थाल्यो।तब फसाद पर्नथाल्यो।क्षतिपुर्ति पनि अब कत्तिलाई दियर सक्ने?अनि कति बिदेशिको अगाडि हात जोड्ने? तर अहिले सरकार माओबादीसान्ति सम्झौतामा आईसकेकोछ।तर यो क्षतिपुर्ति भन्ने सब्दले त अझै बिकराल स्थिति पैदा गर्दै गैरहेकोछ।अझ यस्लेत फेशनको रुप लिन थालिसकेकोछ।कतै केहि सानो घटना घटयोकितक्षतिपुर्ति चाहिहाल्ने।यसै सन्दर्भमा कुनै बेला मैले पनि अनुभव गरेको थिंए।क्षतिपुर्तिको बारेमा९,१०,महिना पहिलाको कुरा होला म काठमन्डौ बाट घर भोज्पुर जादै गर्दाको कुरा काठमान्डौ बाट धरान गै त्यहा बाट लेघुवाको गाडिमा चडियो।जादै गर्दा पाखृबास कटेर ओरालो लागियो पिच नभाको सडक कतै सागुरो घुम्ति बाटोमा बिस्तारै जांदै थियौ। बिचबाटोमा घुम्तिनेरको नजिकैको घर छेउनेर दाउरा सुकाएको रहेछ।हामि चडेको गाडिले कारणबस अगाडिको भागले त्यो दाउराको केहि भागलाई केहि छुन गयो।अब के चाईयोर? त्यो दाउराधनिलाई सबै छिमेकिहरु बोलाएर हाम्रो गाडिलाई नै रोकेर दाउराको क्षतिपुर्ति चाहियो रे लौ,,भएनत आपत अनि हामि सबै गाडिमा भएकोहरु मिलेर कराउन थाल्यौ।अनि बल्ल त्याहा बाट बाटो छोडन बाध्य भयो उनिहरु।यो त भयो सानो घटना यस्ता खालको घटना हरु धेरै छ।हाम्रो नेपालमा। बिशेष गरि यस्तो घटनाहरु गाडिचलकहरुमा हुने गर्छ। हुन त सबै चालकहरु राम्रो हुन्छ पनि भन्न मिल्दैना।कतै गाडिले ठक्कर दिई मान्छे घाइते भयो भने फेरि गाडि ब्याक गरी मान्छे नै मार्दिन्छ यि निर्दयि ड्राईभरहरु हुनत देशको कानुन नै तेस्तै भयर होला किन भने मान्छे घाइते भए त्यो घाइते सकुसल नहुन्जेल लागेको खर्च त्यै ड्राईभरले बेहोर्नु पर्ने हुन्छ।तर घाइतेलाई मारिदिए १,२महिना जेल बसी के कति धरौटी तिएर उ निस्कन पाउछ। यस्तै एउटा हाम्रै देशको तराई भागतिरैको घटना मैले पत्रीकामा पडेको थिए र मलाई अचम्म पनि लागेको थियो त्यो घटना पडेर कुनै एउटा चालकले सडकमा खेलिरहेको बालकलाई ठक्कर दीई मारेछ।अनित त्यो बालकको अबिभाबकले के गरेछ भने गाउभरीको मान्छेलाई भेला गरी सडक नै अवरुद्द गराई नारा जुलुश लगाउन थालेछ त्यो नारा जुलुश पनि क्षतिपुर्तिकै त होनी,,,फेरि क्षेतिपुर्ति पनि कति त भन्दा जम्मा ८,लाखको मात्रै।अनित्योक्षतिपुर्ति मार्फत पाएको रकम्ले के गर्ने योजना रहेछ भन्दा,६लाखको घर बनाउने अनि बांकि २ लाख चहि सडक तताउन सहयोग गर्ने छिमेकिहरुलाई ख्वाउने,,,,वहा,,,,, कस्तो राम्रो योजना अब भन्नुस यो घटना बारे तपाईको के सोचाई आयो?यस्तै अर्को घटना पनि पडेको थिए।गत असोज महिनाको हिमाल खबर पत्रीकामा कनक दिक्षितले लेख्नु भयको हाम्रै देशको कुनै एक ब्यास्त सडकमा एक मोटर साईकल चालकले मादक पदार्थ सेवन गरी मोटरसाईकल चलाउदा स्थानिय एक महिलालाई ठक्कर दिन पुगेछ। र महिला घाइते भै सडकमा लडन पुगेछ।नजिकै हिडिरहेको कुनै एक सज्जन मानवले ति लडेको महिलालाई उठाएर आउदै गरेको माईक्रोबसमा राखेछ।र बिस्तारै १,२ हुदै त्यहा नजिकैको सबै मान्छे भेला हुन थालेछ र त्यो मोटरसाईकल चालकलाई भकुर्न थालेछ र केहिक्षण पस्चात ति घाईते महिलाको श्रीमान पनि हस्याङ फस्याङ गर्दै आईपुगेछ र उ पनित्यै ज्ड्याहा चालक माथि जाइलाग्न थालेछ।अनि त्यो सज्जन ब्याक्तिको अनुरोधमा ति घाइते महिलाको श्रीमानलाई बोलाई गाडिमा राखेछ।हस्पिटल लानको लागी। तर त्यो घाइतेको श्रीमानको नजर घाइते श्रीमतितिर नभै त्यो मोटरसाईकल तिरै थियो र गाडिभित्रै बाट भन्दै थियो रे त्यो मोटरसाईकल लाई नछोड है कब्जामा लिइराख क्षेतिपुर्ति चाहिन्छ है,, क्षतिपुर्ति,,,, हजुर यि र यस्तैकुराहरुको बिकृति बडन थालेको छ हाम्रो नेपालमा कतै सानो घटना घटयोकित त्यस्को पर्तिक्रीया दिहाल्नु पर्ने अनि सडक तताउनै पर्ने टायर बाल्नै पर्ने नारा जुलुस गनै पर्ने यस्ता बिकृतिहरु निम्ताएका छ यि क्षतिपुर्ति सब्दले ,,,,,

कोशिपिडितहरु माथि पनि राजनिति र लुटपात

2008-10-16T08:30:00.000-07:00

हुन त यो पुरानो भैसकेको समचार हो।तर पनि मलाई कता-कता मनमा लागेको केहि कुरा लेख्न मन लाग्यो।यस्को बारेमा।।।।

हुन त यो हामि सबैको लागि एक दुखदायि घटना हो।जस्मा हजारौ परिवारहरु घरबारबिहिन भएका छन।र हजारौ मानिसहरु बेपत्ता पनि भए।त कोहो-कोहि १०,१२ दिन पस्चात पनि जिवितै उद्दारकर्ताहरुले सकुसल उद्दार गरे।तर यिनै दुख र पिडादायि घटनालाई कतिले आफ्नो कमाउने ठाउ बनाए।कति राजनितिज्ञहरुले पासो पनि फाले देखावटि आस्वासनहरु दिलाएर। बिचरा ति निमुखा सोझो होस् हवास गुमाएर बाचेको पिडितहरुलाई के थाहा,जस्ले सहयोग गर्छ।उसैको पछि लाग्नु बाहेक अरु बिकल्प नै के छ र उनिहरुसंग भएको जाएजेथाहरु सबै कोसिले बगाएर लगे पछि बाचेकोत्यै खालि ज्यान बाहेक।तर तिनै समय कसैलाई फुर्सदै छैन पिडितहरुलाई सहयोग गर्नु होइना उनिहरुको नाममा आएको राहत लुटनलाई त कसैलाई आफ्नो पार्टिमा आकर्सित कसरी गर्ने भनेर,

दुख लाग्दो कुरा,,,,,,,,,धेरै समचारहरु सुन्नमा आयो कि यस्तो अवस्थामा सबैको नजर ति पिडितहरुलाई कसरि उद्दार गर्ने भन्ने हुनुपर्नेमा उल्टो भयो। तर स्थानिय ठुलाबडाको लागि र राजनितिक नेताहरुको लागि ठुलै चिठ्ठा परेको जस्तो भएछ। दुख लाग्दो कुरा त ति डुबानमा परेको बिस्थापितहरुको लागि सबैतिरबाट संकलन गरिएको राहत सामग्रीहरु पनि सम्बन्धित पिडितहरुले नपाउदा सहयोग गर्नेहरुको मन कस्तो होला। त्यो भन्दा यस्तो बिपतिमा हातमुख कसरि जोडने भनेर तडपिएको हृदय कस्तो भयो होला?ति निर्दयिहरुको ब्याबहार देखेर। लुटेराहरु त लुटेरा नै भए। त्यो भन्दा फरक राजनितिक नेताहरुको पनि गिद्दे नजर पर्न थाले पछि ति बिस्थापित दसौहजार जनताले के खाने?त्यति मात्र होईना त्यहाको ब्यापारिहरु पनि यस कान्ड बाट मजाले नै मालामाल भएको रहेछ। तर दुखलाग्दो कुरा हाम्रो देशमा हरेक कुरामा राजनिति हुने गर्छ। तिनै नेता भनौदाहरुले ति बिस्थापितहरुलाई बिभाजन पनि गराउदोरहेछ।अनि म यो पर्टिको हुं मेरो एरियाको बिस्थापितले राहत पाएना भनेर सरकारबाट गठित दैबिक प्रकोप कोषबाट मन लागि सामन उठाउदै लगि आफ्नो कार्यकर्ताहरुलाई लुटेजस्तो गर्न लगाई समान लुटियो भन्दै मन लागि गर्दो रहेछ।जुन सामनहरु हिनामिना पार्नेमा त्यहाको स्थानिय ठुलाबडाहरु पनि अछुतो रहेनछ।सुनसरीको उधोग बाणिज्य माहासंघका अधक्ष पनि संलग्न रहेको समचार सुन्नमा पाइयो।अनि अन्य ठुला राजनिति दलका नेताहरु पनि लागि परेको सुन्नमा पाईयो।पिडितहरुले सरकारबाट आएको राहत हामिले पाउनु पर्छ भन्दै नाराजुलुस लगाउदा स्थानिय ठुलाबडाहरुले उल्टै कुट पिट गर्दै ज्यान मार्ने धम्कि सम्म दिने गरेको रहेछ।कुनै-कुनै सिविरहरुमा राहत बितरण राम्रो नभएको कारण कतिपय पिडितहरु१०,१२ दिन सम्म पनि भोक भोकै दिनरात बिताउन बाध्य रहेछ तर कुनै सिविरका बिस्थापितहरुभने २,३ वटा राशणकार्ड लिएर राहत लिदै पसलमा बेच्दै मालामल भएको पनि सुन्नमा पाइयो।त्यो चहि एउटै सिविरको सदस्यले अर्को पनि सिविरमा नाम दर्ता गराई दुबैतिरबाट राहत लिईबेच्ने गरेको रहेछ।त्यस्तै ति पिडितहरुको नाम लिएर राजनिति दलका नेताहरु पनि आ-आफ्नो जाल फ्याक्न तल्लिन रहेछ।कसरी तिनिहरुलाई आफ्नो पार्टिमा तान्ने भनेर उनिहरु जोडदारका साथ लागिपरेकोरहेछ जस्मध्य अग्रपंत्तिमा रहेछ नेपालि कांग्रेसको नेत्री सुजता कोईराला जस्ले दैबिक पर्कोपको पनि कुनै ख्याल नगरी बोराकोबोरा चामल चिउरा लत्ता कपडाहरु बांडेपछि चारैतिर हल्ला मच्चियो बिस्थापितको नाममा राजनिति हुन थाल्यो भनेर जस्को रन्को फोरमको अधक्ष उपेन्द्र यादपलाई पनि परेछ उस्ले पनि आफ्नो क्षेत्रका पिडितहरुलाई राजनिति कार्ड फाल्न थाल्यो त्यस्पछि त सबै पार्टिको नेताहरु पनि आफ्नो ब्रच्स्व राख्न र अरु पार्टिलाई कम्जोर पार्न लागि पर्न थाल्यो।तर सिविरमा भएका पिडितहरुको गुनासो अनुसार ति सिविर ब्याबस्था गर्ने दलका नेताहरुले आफ्नो पार्टिको पिडितहरुलाई मात्रै राहत दिने गरेको पाईयो।अ,त, यि र यस्तो सम्बेदनसिल अवस्थामा सबैले आफ्नो औकातले सकेसम्म सक्दो सहयोग गरेर ति पिडितहरुको आखाको आशु पुछ्ने र चहराई रहेको घाउमा मल्हम लगाउने काम गर्नु पर्नेमा उनिहरुको नाममा आएको सामग्रीहरु नै लुटेर ति मरेर पनि बांचेको पिडित निमुखाहरुको मन दुखाएर बांदरको कथा झै कार्य नगरौ यदि यस्तै हुदै गए उनिहरुको बिकल्प भनेको कि भोकभोकै मर्ने कित ठुलै ज्वालामुखि बिस्पोटन हुन पनि बेर छैन।किन कि सहयोग गर्न चाहने संघसस्था हरु धेरै छ।उनिहरुले गरेको सहयोग सम्बन्धित पिडितहरुसम्म पुर्याउने काम गर्नुहुन सम्पुर्ण सज्जनबृन्दहरुमा अनुरोध।।।।।।।।।।।।।

म मान्छे।।।।

2008-10-13T01:55:00.000-07:00

जिनदगिको पानाभित्र संसार देख्ने म मान्छे।
अनि अन्धकार भित्रै छाया चाहने म मान्छे
अबिरल बहने हावाको झोकमा
जिन्दगिको प्रतिबिम्ब खोज्ने म मान्छे।
जिवनका ति अध्यारो रातहरुमा
उज्यालो ज्योति बाल्न खोज्ने म मान्छे।
त्यसैलेत,,,,,,
म सक्दिन साथ दिन तिम्रा पाईलाहरुमा
अनि तिमिले भुलेर छाडेका बाटोहरुमा
म त सधै आफ्नै अस्थिपन्जरमा उभिन चाहने मान्छे।
अनि आफ्नै दुनियामा रमाउन चाहने
म आफ्नै जिबन भोगाईमा आशारत छु।
अनि आफ्नै कल्पनाको संसारमा हराउछु।
त्यसैलेत,,,,,,
म तिम्रा बनावटि हासोमा रम्न सकिन।
तिम्र ति कोमल पाउहरुमा
मैले जिन्दगिलाई डोराउन पनि सकिन।
अनि ति अनकन्टार रातहरुमा पनि
म आकाशको तारा गनेर बस्न सकिन।

जिन्दगी

2008-10-08T11:03:00.000-07:00

औलाएर दिनहरु गन्दै थिए।

हांसेर बचौला भन्दै थिए।

अध्यारो औशिको रातमा
पुर्णिमाको जुन झुल्काउला भन्दैथिए

अनि बाटो भरि आंखा बिछ्याए

तर अनायाश परेलिमा सांझ परेछ।

खै के भनौ यो जिन्दगिलाई नै

चैत बैसाख मै बर्षात परेछ।

रङ्गि चङ्गि सजाएको फुलहरु भन्दा

पहरामा फुल्ने सुनगाभा नै राम्रो लाग्न थाल्यो।

जिन्दगी नै अन्धकार भएर होकी

आफ्नै यात्रा सुन्सान लाग्न थाल्यो।

अनि यो दुनियाको रङ्गिचङ्गि परिबेश भन्दा

कल्पनाको नया सन्सार मै हराउन मन लाग्यो।

त्यसैले अबत प्रचन्ड सुर्येको ताप पनि मलिन बन्दै गयो।

हरियालि बसन्तले छाएको बगैचामा

शिशिरको पिडा छाउन थाल्यो।

संगम

साउदीअरबको ईतिहाश मै पहिलो सास्कृतिक कार्यक्रम

2008-10-02T10:05:00.000-07:00

साउदिअरबको राजधानि रीयादस्थित(united Nepalsese welfare Society) ले गरेको यो पहिलो सस्कृतकार्यक्रम सम्भवत साउदिअरबकोईतिहासमा यो पहिलो नै हो।हुन त पहिला पनि एस्तो

कार्यक्रम हुन्थ्यो नै तर पहिला गरीने कार्यक्रम भनेको फाटफुट र भेटघाट रमाईलो मात्रै हुन्थ्यो।तर एसपालिको दशैमा जुन सस्थाले गरेको सहासलाई सह्रानिय नै ठान्नु पर्छ।किन कि साउदीअरबको बारेमा त याहाहरुलाई भनि रहनु पर्दैना होला।जहा कुनै पनि यस्तो खाल्को रमैइलो गर्ने कानुनमै छैन। जहाको महिलाहरुले बहिरा पुरुशहरुसंग बोल्नु पनि हुदैना।अनि बाहिरा हिडदा पनि सधै बुर्काले

सबै सरिर अनुहार ढाकेर हिडनु पर्छ। त्यस्तो कानुन थाहा हुदाहुदै पनि यस् सस्थालेहाम्रा ख्याति प्राप्त कलाकारहरु ल्याएर धोको पुग्नेगरि नचाई उफारी यहा भएको सबै नेपालिहरुलाई ४ घन्टा भएपनि नेपालमै भएको आभाश दिलायो।हुनत पहिलोपटक नेपालबट कलाकरहरु झिकाउदा धेरै किसिमको बाधा अडचनहरु र धम्किहरुपनि न आएकोहोइना।तर ति धम्कि र त्राशहरुसंगमुकाबिला गर्दै हामि अगडि बडिरहौ र आज सफल पनि भयौ।भन्नुहुन्छ यो सस्थाको अधक्ष दिलचन बुडामगर वहा अगाडि भन्नु हुन्छ।हामिलाई यहा सम्म ल्याईपुर्याउने यहास्थित नेपालि राजदुत्तबासको ठुलो हात रहेको पनि वहामन खुलएर भन्नुहुन्छ।जस्मा सबै जसो कामहरु राजदुत्तबासले नै गरेको हो।कलाकारहरु ल्याउन र उनिहरुको सुरक्षा पनि राजदुत्तबासले नै गरिरहेकोछ।कार्यक्रमउदघाटन गर्दै प्रमुख अथिति राजदुत्त श्री हमिद अन्सारीले भन्नुभयोयो हाम्रो मात्र प्रयास होइना यहा स्थित सम्पुर्ण प्रबाशीहरु र उनाईटेड नेप्लिज वेल्फेयर सोसाईटिको कार्यकर्ताहरुको अदम्य सहाश भएकोले आज हामि हाम्रा यि ख्यातिप्राप्त कलाकरहरुको साथ रमाउन पाईरहेको छौ।कार्यक्रमको सुरुबातमा लोकदोहोरिगाएक मिलन लामाले अतिथि राजदुत्तलाई नेपालि झण्डा उपहार टकराई झल्को लालि ओठमा गाडि चल्यो मोटर पुग्यो जुम्ला कलिकोटमाको गितले दर्सकहरुलाई निकै तताएको थियो। अन्य कलकरहरुमा खेमराज गुरुङ् सिला आले, अभा मुकरुङ्,निशा सुनुवारहरुले आ-आफ्नालोकदोहोरी मार्फत दर्सकहरुलाई भरपुर मनोरन्जन दिएको थियो भने हास्यकलाकारहरुसिबहरी पौडैल(मुख हानु जस्तो)किरण के,सि,(रात्ता मकै)जितु नेपाल(मुन्द्रे)ले पनि आ-आफ्नो हास्य प्रहसन मार्फत दर्सकहरुलाई पेट मिचि-मिचि हसाएको थियो।कार्यक्रमको उदघोशण कलकन्तिपुरको सन्चालक सुरेश सिं ठकुरिले गर्नु भएको थियो।आशा गरौ आउदो दिनहरुमा पनि यसरि नै यस्तै कलारहरु मार्फत् मनोरन्जन दिलाउन सकोश यहि नै हाम्रो united Nepalese welfare society लाई भन्यबद सहित बिजय दशमि तथा

दिपवलि २०६५ को हार्दिक मंगलमय सुभकामना सहित केही तस्वीरहरु तल ...

( राजदुत्तलाई पनि नचाउदै मिलन लामा)

( पुरानै गित वारीजमुना पारी जमुना गित प्रस्तुत गर्दै खेम गुरुङ)

(कता हिडेको कस्लाई खोजेको गाउदै... आभा मुकारुङ)

(हाँस्य कलाकार शिवहरि र किरण के. सी. )

(लोक गयिका शिला आले )

(आफ्ना पुरानो गित सुनाउदै निशा सुनुवार)

(उप राजदुतलाई पनि छोडेन नचाउन मिलन लामाले )

(दर्शक महिला पनि स्टेज मुनि नाच्दै )

(बच्चापनि रमाउदै खेमको गितसंगै)

मेरो बिचारमा जिवन र भोगाई

2008-09-29T08:38:00.000-07:00

समय र परिस्थितिको खेलबाड न हो। समस्या संग लड्दा लड्दै बाध्यताले कुठारघात गरि आफ्नो माथमा टेके पछि। कायर जस्तै भयर आफ्नो जन्म भुमि जंहा जन्म लिई तोतेबोलिर पाईला चाल्न सिकेको आगनलाई आफ्नो दुई आंखाबाट झरेको आंशुले छर्केर मनमा बिरह र एक्लोमहशुस गरी आफ्नो भबिस्यको खोजिमा हिड्नु पर्ने यो बिबस्ताले गर्दा र सोचे जस्तो नभै सबै पृथक भैदिदा सावनको भेलसरि अनन्तकालसम्मको जिवन सहरालाई आंशुउपहार छोडि बिछोडिनु पर्दा कस्को मन नरोला? लाग्छ यो जिन्दगि नै कस्तो-कस्तो जता जे संग तुलना गरे पनि ठ्याक्कै मिल्ने, भेट्नु र छुटिनु अनि पाउनु गुमाउनु नै जिन्दगि होला।जस्तो पनि लाग्छ अनि छुटेर वा हराएर गए पछि सम्झनामा तडपी-टडपी रुनु नै जिन्दगि होला। यस्तै-यस्तै जिवनका कथा ब्यथा भित्र रुमाल्लिएर बाच्नु नै जिन्दगि होला।अर्थात हासो आशु रोदन बेदना मिलन बिछोड जन्म मिर्त्युको कथाको साङ्लो भित्रै सायद जिन्दगि बाधिएको होला।यस्तै जिन्दगि एउटा पर्कृतिको बर्दान पनि हो। जस्ले उसलाई जे उपहार दिन्छ, तेसैलाई उ प्रसाद ठानेर ग्रहन गर्छ।जस अनुसार नै उ अगाडि बडिरहेको हुन्छ।कहिले खुसि त कहिले चिन्तित पनि,जिन्दगि, जंह र जहिले पनि शुख पछि दुखको सृजना हुन्छ।त कुनै दुखहरु जिन्दगि भोगाईमा नै एक आबिस्मरणिय ह्न्छ. जस्को अभाबमा जिन्दगि नै अधुरो जस्तो हुन्छ हो जिन्दगिमा क्षणिक रुपमा हरेक मनोरन्जन मिल्न सक्छ।तर जिन्दगि भोगाईको क्रममा धेरै समय बेदनाको भुमरिमा जेलिनु पनि पर्छ। बिधिको बिडम्बना भनौ वा भाग्यको खेल काहा-काहा गएर ति सम्पुर्ण सपनाहरु निराकरण गर्नु पर्ने हुन्छ। यि र एस्ता बाधा अड्चनहरु सबैलाई आईपर्छ भनेको होईना मेरो मतलब यस्ता अवस्थाहरुले धेरैलाई दयणिय क्षण भोग्नु पर्ने बाध्यतामा धकेलिदियको हुन्छ। जो यस्तो परिस्थिति संग मुकाबिला गर्न नसकी पागल सरह भौतरिरहेको पनि हुन्छ।(तर यो कसैको वास्तबिक्ता होइना केवल मेरो सोचाईमात्र हो) वास्तबमा उदाउनु र अस्ताउनु नै जिन्दगि रहेछ।दुख-सुख कहिले समिप त कहिले क्षितिजपारि हासो र रोदन मिसृत अनमोल जिन्दगिको परिभाषा नलेखिनहुने २ सब्द रहेछ।जति जति समय अतितलाई छोड्दै जान्छ तेत्ति-तेत्ति नै बर्तमान साझले स्मिर्ति र पिडाको छहारीमा सुस्केरा संगै कैयौ कल्पनाहरु तैरीरहन्छ।यो मानसपटलमा पुराना सम्झनाको आभाष दिलाउदै सहाराको स्मरण यि रातहरु चुपचाप निदाइ मिरमिरे उषालाई निम्त्याउछ। जिन्दगिले भोगेको परिताप अनि मुस्कानमय क्षणले फाटेको हृदय लाई टालटुल गर्दै समय बेजोडले हुइकिदिन्छ सगरमाथाको बक्षस्थल,हिमसिखर मनोहर दृस्य, चांप र गुराश फुलेर ढकमक्क भएको दिब्यस्थलमा रमाउने यि जिन्दगिहरु यथार्तमा भन्नुपर्दा आफु जन्मेको जस्तो पृयस्थल कहि नहुदोरहेछ।बशन्त ॠतुको आगमन संगै त्यहा नव पल्लविहरु मधुर पवनको झोकमा बयस्क बन्न तल्लिन होला। त्यसैको डालिमा बसेर न्याउलि चरिले भाका हाल्दै होला।बिगतका ति रमाईलो क्षणहरु मनन गरेर बध्यता र परिस्थितिले आफ्नो आफन्तहरु संग अलग पारेर धेरै टाडा ल्याईपुर्यायो।

अन्तमा

सम्झना मेरो संगालिराख मुटुको माझैमा।

तड्पेको जिवन लिएर आउला सुनौलो साझैमा।
संगम

भिडियो

2008-09-20T12:23:00.000-07:00

मैले यु टुब हेर्ने क्रममा यो भिडियो नेपालन्युज डट कमले लिएको आन्तरबर्ता र एउटा बिदेशीले हामी नेपालीहरु भन्दा स्पष्ट बोलेको सुन्दा अचम्म लाग्यो। तपाई पनि हेर्नु होला।

मरुभुमिमा नेपाली पन

2008-09-17T10:12:00.000-07:00

"यो मरुभुमिको निलो आकाशमा म तेहि जन्मभुमिको रोशणि खोजिरहेछु।
ऋतु नै परिबर्तन नहुने मरुभुमिमा म तेहि बसन्तलाई पर्खिरहेछु।"

नमस्कार मित्रहरु आज कुनै स्पेसल त केहि छैन। तै पनि ब्ल्ग अप्डेट गर्ने जमर्को गरेर बसेको के लेखौ के भयो। एसो मन डुलाउदै जादा अस्ति एकदिन साउदिको राजधानि रियादको बथ्था भन्ने ठाउमा घुम्न भनि निस्केको थिए। तर त्यहा भेटेको असङ्ख्या नेपलि दाजु भाईहरु भेट्दा केहि लेखौ लेखौ लाग्यो र तेसैलाई सिर्षक बनाई २ ४ कुरा हरु लेख्ने जमर्को गर्दैछु।रोजगारिको लागि बिदेसिने लाखौ नेपालि हरु मध्ये धेरै जसो युबाहरु साउदि अरबमा छन।र यो देश सबै भन्दा ठुलो ग्याश र तेलखानि भएको देश पनि हो।तेसैले होला अरुतिर भन्दा याहा अलि बडिनै नेपालि हरु भितृने गर्छ।र हरेक ठाउहरुमा नेपालिहरुको जम्घट् भएको देख्न सकिन्छ।बिसेष गरेर याहाको मुख्य जम्घट थलो भनेको रियाद जेद्दा र दमाम हो।

यिनै सहरहरुको वरपर धेरै नेपालिहरु छरिएर बसेको छ।एउटै देशमा कर्येरत भए पनि आफ्नो र आफन्तको भेट हुन अतिनै मुस्किल हुन्छ।किन भने यि ठाउ हरु धेरै टाडा टाडा पर्दछ।बिशेष गरि यो खाडि मुलुकहरुमा मुस्लिम धर्मलम्बिहरुको बहुल्येता छ. र उनिहरुको सुक्रबारको दिन सार्बजानिक बिदा हुन्छ।तेसैले यो सुक्रबारको दिन यि तिनवटै सहरमा भएका नेपालिहरुको लागि जम्घटको दिन हो।यिनै सुक्रबारको दिनमा तिनै सहरमा छरिएर रहेको नेपालिहरु सहरको पर्मुख ठाउहरुमा जम्घट हुने गर्छ।बिशेष गरि रियादको बथ्था जेद्दाको बलाद र दमामको सिको बिल्डिङ भन्ने ठाउ नेपालिहरुको भेट हुने साझा चौतारि हो।जहां देशको पुर्ब देखि पस्चिमसम्मको नेपालि हरु जम्मा जम्घट हुने गर्छ। तेसैले सुक्रबारको दिन यि ठाउहरुमा नेपालिहरुको भिड देख्दा लाग्छ नेपाल कै कुनै बजार भन्दा फरक लाग्दैना।तेसैले होला यि ठाउहरुलाई नेपालिचोक भनेर नामकरण पनि गरिएको छ।जुन ठाउहरुमा नेपालको याद दिलाउने नेपालि भन्छाघर रेस्टुरेण्ट हरु पर्सस्त पाईन्छ।जहा नेपालि खाना गुन्द्रुक म:म: सुकुटि जस्ता खानाहरु पाईन्छ।जाहा सुक्रबारको दिन अरु दिन भन्दा चहल पहल अलि बडि नै देखिन्छ। साचि भन्नुपर्दा नेपालि ब्यापारिको लागि दशै नै आएको जस्तो हुन्छ।

"रियादस्थित नेपालि होटेल यहाँ सुक्रबारको दिन नेपालिहरुको भिड लाग्ने गर्छ।"

साउदि अरबको राजधानि रियद स्थित बथ्था सहरमा प्रतेक सुक्रबारको दिन असङ्ख्या नेपालिहरु जम्घट हुने गर्छ जुनठाउ देखि टाडा टाडा सम्मको आफन्तहरु संग फोन मार्फत सम्पर्क गरि नेपालि चोकमा भेटने सर्त हुन्छ।पहिला नै जुन दिन आफ्नो आफन्त संग भेटि आ आफ्नो अवस्था बारे छलफल गर्छ।कसैले आफ्नो मालिकले दिएको दुख कस्ट तलब नपाउने अनि बाहिर घामको तापमाकाम गर्नु पर्ने तेस्तै-तेस्तै आफ्नो घरपरिवार जन्म थलो छोडि पर्देसिनु परेको ब्यथाहरु यिनै चौतारिमा आफ्नो आफन्तसंग साटासाट गरेर मन हल्का पार्छ।याहा आएरसाहुको ऋन भत्किन लागेको घर अनि पिडाले चाउरिएको बा-आमाको अनुहार र भाईबहिनि अनि पृयशिको ओठमा मुस्कान छर्ने सपना हरु कति सफल भए कति सपना नै भए।तै भएर पनि प्रतेक सुक्रबारको दिन आफ्ना र आफन्तहरु सामु आपस्मा आफुले भोग्नु परेको पिडा र बेदना हरु साटासाट गर्छ यो साझा चौतारिमा कोहि-कोहि आफ्नो गाउले मित्रहरु भेटेर खुसि हुन्छ सबै आ-आफ्नो दुनियामा ब्यस्त हुन्छ।त कोहि छुटिमा जानको लागि आफ्नो स्वजनहरुको लागि किनमेलमा ब्यस्त पनि देखिन्छ।भने कोहि आफन्त मार्फत आफ्नो घर परिवारबाट पठाएको चिठिपत्र र कोसेलिहरुपाएर खुसि देखिन्छ।तेसैले प्रतेक सुक्रबारको दिन यि सहरहरुमा बेग्लै रौनक देख्न सकिन्छ।

बिशेष गरि खाडिमुलुक मध्य साउदिअरबमा अस्लिल पत्रपतृका सिडि हरु लान पाईन्न यदि भेटिएमा जस्को सजाय मिर्तुदण्ड सम्म हुने गर्छ।भन्ने सुन्नमा पाइन्थ्यो।तर यि सहरहरुमा त नेपालमा भन्दा बडि अस्लिल खालका पत्र पतृका सिडिहरु खुलमखुल्लारुपमा बिकृ बितरण भैरहेको देखियो। थोरै समय भए पनि यि नेपालि चोकमाबिताउदा आफु नेपालमै भएको अनुभव भयो।मलाई पनि किन भने जताजता हेरे पनि नेपालि मात्रै र जाहांतहि पनि नेपालि पत्र पतृकाको पसल अडिओ सिडिको पशल हरु मात्रै अझ रमाईलो त नेपालको बसपार्क जस्तै यहा पनि हजारौ नेपालिहरु मिनिरल वाटरको बोतल डुलाउदै प्रतेकलाई सोध्धै हिडिरहेको देख्दा रमाईलै लाग्यो।

नेपाल जस्तै याहा पनि समान हरु किन्दा बार्गेनिङ भैइरहेको देखियो। बिशेष गरेर यो साउदिमा बेलुकाको समय भिड भाड बड्ने गर्छ।किन भने दिउसोको समय अत्ति नै गर्मिहुने भएको हुदा टाडाटाडा बाट पनिबेलुकाको ३-४ बजेको समय मिलाएर जम्मा हुने गर्छ यो चौतरिमा(अकमा) यो बिशेष गरि हाम्रो मुलुकमा नागरिक्ता भने जस्तै यहा अकामा भनिदो रहेछ।जुन कतै हिडडुल गर्दा साथमा अनिबार्य हुनु पर्छ।तर यो अकामा चोर्नेहरु पनि यहा कमि छैनरहेछ। अर्काको अकामा चोरेर अबैधरुपमा अर्को फोटो टासेर बेच्दो रहेछ।जुन चोर हरुको सिकार बिशेष तिनै सोझो नेपालिहरु हुदोरहेछ अब सबैको आखा आफ्नो हातको घडि र कसैको मोबाईलको टाईममा जादैछ। किन भने बेलुकाको ९ बज्न थालिसकेकोछ।जुन बेला नेपालमा १२ बज्न लागेकोछ।गाउघरतिरसबै निन्द्र देबिको काखमा मस्त भैसक्योहोला। त कतै-कतै अल्लारे ठिटा-ठिटिहरु कतै रमाईलो गर्दै होला।तर याहा नचाहादा नचाहादै पनि सबै जना छुटिने तर्खरमा जादैछ।के गर्ने समय नै एस्तै हो आउछ जान्छ पर्खदैन।

के गर्ने भोलि फेरि सबैको डिउटि जानु पर्ने बाध्यता छदैछ।तेसैले अर्को पटक सबै यहि चौतारिमाभेट्ने बाचाका साथसबै जना आ-आफ्नो डेरातिर पाईलाचाल्छ।र यो पङ्तिकार पनि सबै जना चिनजान भएको मित्र हरु संग बिदा भै आफ्नो डेरा तिर लागे भोलिको डिउटिको तयारिको लागि.......

कस्तो जिवन

2008-09-16T05:25:00.000-07:00

बजाई रहेछु सारंगि चुडिएको तार संगै।
बिताई रहेछु जिवन मैले कालो समय संगै।
कस्तो जिवन पाए मैले कौडा माथि सुत्नु पर्ने।
बाच्नु मानब धर्म सेकेन्डै बिद्रोह सोच्नु पर्ने।
रित्तिएको जिवन बोकि भोज भतेरमा रमे जस्तै।
आशा बिहिन जिन्दगिको सपना हराए जस्तै।
यो जिवन नै संगित बिनाको पियानो जस्तै।
दिशा बिहिन जिन्दगिमा चालक बिनाको साधन जस्तै।
कुन बस्तुमा बिताए जिवन आफैलाई थाहा भएन।
जिन्दगिलाई कुन सब्दले लेख्ने आफैलाई थाहा। भएन
उदाश मात्रै होकि जिवन सधै उदाश मात्रै हुनु पर्ने।
अद्र्स्य् चोत हरु सधै आई बेदनाले खाईरहने।
आजा देख्छु सारा जगत दुखै दुखको पलंग माथि।
मानिश् भन्नु भ्रम मात्र हो मर्म नै हो हाम्रो साथि ।
यहित सिकायो मलाई आज यथार्त मेरो जिवनले।
बोलि रहेछु साश कडकाई प्रयास गदै यो मनले।
रोजगारको खोजिमा तल्लिनछु जिवन संकेत छैन कतै।
पिरै पिरको भुमरिमा डुब्न पुगेछ जिवन थाहा भएन अझै।
बेरोजगारको सिकार बनि बन्दैछु सिकारि केवल रोजगारको।
बिसाउदैछु चौतरिमा भारि दुख बेदना र उदाशि जिवनको।।
दर्पण लामा(अन्जान)
बौद काठमान्डौ।

मेरि उनिलाई

2008-08-30T08:22:00.000-07:00

तिमिले देखेको जुन लाई मैले पनि देखेको छु।
तिमिले टेकेको धर्तिलाई मैले पनि टेकेको छु।
जिन्दगिको यो लामो यात्रामा धेरै हिडिसके।
तर गोरेटो पहिल्यौन सकिन।
सपनाको सागरमा धेरै डुबुल्कि खेलि सके
तर यो मन लाई सान्ति कहिल्यै भएना।
अब त जिन्दगि देखि नै थकाई लाग्न थालि सक्यो
तर बिसाउने चौतारि भेटन सकिना।
तेसैले त,,,
जिबनमा धेरै खेल् हरु खेलि सकेको छु।
तर हारे रै भए पनि बचिरहेकै छु।
सङम

कहिलेकाहि रमाईलो पनि,,,,,

2008-08-18T01:25:00.000-07:00

मरुभुमिको बालुवामा बाईक उडाउदाको मज्जा बेग्लै हुदोरहेछ। साथिहरुको साथमा संगम

हिन्दु धर्म र नेपालि नारिहरु।।

2008-08-17T11:37:00.000-07:00

तिज हिन्दुनारिहरुको महान चाड जस्को महत्वबारे चर्चा गरिरहन नपर्ला।तर एस्को गहिराहि सम्म पुगेर सोच्ने हो भने यो पर्ब एक किसिमको सोशण र,,,उक्त हो।जस्मा नारिलाई सोशण गर्नमा नारिहरुनै पुरुशभन्दा अगाडिछ।उनिहरु आफै आफ्नो सोशण गरिरहेकोछन जस्को मुल कारण धर्म पर्ति आस्था र बिस्वासनै हो।जस्को गड मुटुमा किलागडे झै बिधमान छ।धर्मको आलोचना गरे नर्कमा पुगिने डर हुने भएकोले आलोचनाको साटो सरासर पालना गर्नुमानैआफ्नो भलाई ठान्छ उनिहरु।हिदुधर्मले महिलाहरु लाई पुरुशको सेवा गर्नेसहनसिल र सुशिलहुने आफ्नो लोग्नेको कुरा नकाट्ने तेस्तै लोग्नेलाई नख्वाई आफु नखाने र लोग्नेले जे भनेपनिसहने र जिबनभरलोग्नेको दाश भएरबस्ने अनि लोग्ने मरेपछिसङै सत्ति जाने(जिउदै चित्तामा हामफाल्ने)निर्देशण छ।तर अहिले सत्ति पर्था हटिसकेकोछ।त्यस्लाई हम्रो नेपालि नारिहरु ठुलो उपलब्धि ठान्छन।तर आधुनिक्ताको खोल ओढेर महिलाको बलिपर्था अझ ससक्तरुपमा उर्लिएकोतिर उनिहरुको ध्यान जादैना।हिन्दुधर्म ग्रन्थहरुले नारिलाई जसरि उकासेर आकास पुर्याएकोछ।त्यसरिनै दाश अनि पशुको झै ब्याख्या गरेर पछारेको पनिछ।सात बर्षको कन्या(गोमा)लाई सत्तरि बर्शे बुडो(सिब सर्मा)ले बिबाहा गरेको कथ हाम्रा हिन्दु नारिहरु भक्तिपुर्बक बर्त लिएर सुन्छ।जुन नारि बिधुवा हुन कत्तिबेर लाग्ला?सोझै अनुमान गर्न सकिन्छ।अनि यौवनको ज्वराभाट सङै मरुभुमि जस्तो उराठ लाग्दो जिबन कसरि कटला,,एस्तै एस्तै पाठ हरु सिकाउछ हिन्दुधर्मले अनि यहि धर्मले सिकाएकोछकि बर्त बस्ने पाठ पुजा गर्ने काम पनि नारिको हातमै सुम्पिदिएकोछ।तेस्तै मासिक धर्म सुरु हुन अगाडिनै कन्याको बिबाहा गरिदिये पुन्ये प्रप्त हुने अनि बिधुवाले बिबाहा गरे नर्कमा जाने जस्ता वाईजात भ्रमहरु यिनै धर्मले सिकाएको छ।तर धर्मकै कुरा गर्ने हो भने पनि बिदुर लाई दोस्रो बिबाहा गर्ने छुट दिएकोछ।बहुबिबाहाकोत कुरै छोडौ।सोर्हसय गोपिनिको एक्लो पति कृशणको जन्मदिनमा हम्रामहिला दिदिबहिनिहरुभोकभोकै बर्त बसेर प्राथना गर्दै कोटिकोटि नमस्कार गर्छ।धर्ममा कति तलमाथि हुदो रहेछ भन्नेकुरा रामले सिताको अग्निपरिक्षा लिएर फेरि जङलनै फर्काइ दियो तर तिनै पुरुश रामलाई भग्वान मानि पुजा गर्छ हाम्रा नारिहरु हाम्रो समाजमा पुरुश भन्दा महिला हरु नै धर्मपर्ति बडि आस्था राख्ने गर्छ।त्यहि भएर नै उनिहरु बडि सोशणमा पर्ने गर्छ।तर सोशणको लागि महिलाहरु त एउटा बहाना मात्र हो।महिलाको बढि सोशण गर्नेत पुरुशनै हो।त्यहि भएर नै धेरै जसो पुरुश हरु आनन्दाई भएर बसेको हुन्छ।महिला लाई सोशण गरेर अनि धर्मको गलत ब्याख्या गरेर धेरै पहिला एउटा महान नेताले आफ्नो भाशणमा भनेको थियो म अबिबाहित हु तर कुमार चाहि होइना त्स्तै सभा गोस्टि बैठकहरुमामहिलाको सोशण बारे भाशण गर्ने हरु ब्यबहारमा किन लागु गर्दैना?किनकि तिनै नेताहरुको घरमा २-३ ओटा,,,हुन्छ अझै नभएर बाहिरा अन्तै पनि रख्यैल बनाएर राखेको हुन्छ। त्सैलेआदर्सपुरुश नेता महानेताहरु त्यसरि खुल्ला आमसभातिर बोल्न सक्छ।म बिबाहितहोइना तर,,,,हे आजकाएक्काईसौ सताब्दिका महिला दिदिबहिनिहरु हो नारिको जिबन भनेको धर्मको ढोङसङै हावामा बहकिनु मात्रै होइना अनि पुरुशको दया मायामा बाच्नु मात्र पनि होइना,अधिकार लिनु भनेको कानुनि समान्त खोज्नु मात्र पनि होइना,त्स्लेमात्र समस्या समाधान हुने होइना,जस्लाई धार्मिक ब्याख्याले उब्जाएको कुसस्कार र परम्परालाई त्यागेर अगाडि बड्नु नै भलो होला,जस्को बैधानिक्ताको जग बसाल्न आजका जागरुक महिलामा सामजिक आन्दोलनको जरुरत छ।किन भने हाम्रो मुलुकको महिला सोशणको मुल जरो नै धर्मरपरम्परामा अडेको छ।अनि गाउघरको महिलाहरु बिषेश गरेर सोशणमा छ।किन भने गाउघरमा सिक्षाको कमि छ।पडने लेख्ने घुम्ने अबसर हरुबाट उनिहरु बन्चित छ उनिहरुको लागि सबै कुरा लोग्ने नै होभन्नेठान्छन।अनि आफ्नो लोग्ने बाहेक अरु पर पुरुशको अनुहार हेर्न हुदैना भन्ने बिचार भएको महिला हरु पनि अझै छन हाम्रो गाउघरमा किन भने अलि पडेलेखेको पुरुश पन्डितहरुले जे सिकाउछ त्येहि गर्न बिबष छ उनिहरु।त्य्सैले यि र एस्ता रुढिबादि कुसस्कार र कुरिति महिला हरुमा लागेको अन्धो बिस्वासको जरोबाटै उखालेर फालि उनिहरुको बिचार र धारणामा परिबर्तन ल्याउन आज भोलिको पडेलेखेका महिलादिदिबहिनिहरुले कोषिस गर्नु पर्ने होइना र?

मेरो भनाइमा

2008-08-07T03:46:00.000-07:00

नमस्कार मित्रहरु आज ब्लग अप्डेट गर्ने जमर्को गरेर बसेको तर के लेखेर अप्डेट गर्ने सोच्मा परे सोच्दा सोच्दै धेरै पहिला एउटा पत्रीका मा पडेको थिए। जिबनको रङ्को बारेमा,हो जिबनको रङ् कस्तो हुन्छ? कालो सेतो रातो अथबा निलो हरियो?तर यि सबै असन्तुलित मिस्रणले जिबन कालो हुन्छ।हो एस्को उतर् कसै सङ हुदैना किना कि जिबन सबैको आफ्नो आफ्नै भोगाइमा फरक हुन्छ।अनि ति भोगाइ हरुलाइ रङमा रुपान्तरित् गर्ने कुनै भौतिक् यन्त्र यो सन्सारमा बनेको छैन,तेसैले मेरो बिचारमा जिबनको रङ् हरुलाइ केबल् सेतो क्यन्भसमा थपिएको रङ् भने अबस्यअ हो।यो मेरो नितान्त आफ्नो सोचाइ हो। अनि कहिले काहि आफनो अतितलाइ फर्केर् हेर्थे।। बृदा बा को सेतो कपालहरु कत्ती सङ्लो र सुकिलो कपास जस्तै सेतो कपासलाइ पूजा आजामा भगवानको अगाडि पूजा गर्न प्रयोग गरिन्छ । तेसैले म कहिले कही कल्पना गर्छु,सेतो कन्चन कपास देखेर जीवन कत्ती सेतो छ ।अनी पवित्र पनि चित्रकारले क्यन्भास्मा रङ भर्छ ।अनी जस्तोसुकै कपडाको रङ हरु पनि सेतो बाट सुरु हुन्छ ।तर कपाल,,,कालो पृस्टभुमिमा पछिमात्र सेतो हुन्छ ।तेसैले मेरा बा ले आफ्नो सेतो कपाल लाइ लछित गरेर भन्नु हुन्थ्यो,मेरोत कपाल पाकिसक्यो अब के नै गर्न सक्छु र।अब पालो तिमीहरुकै हो भनेर ।म नाजबाब हुन्थे, मेरो काचो कपालको के काम यो तअ्इलो तितो जस्तो पनि हुन्छ,किन भने मेरो कपालको पाक्ने बेलानै भएको छैन,फेरी म सोच्न थल्छु अरु सबै चिजहरुको पाके पछि कति महतो हुन्छ,जस्तै धान मकै फल्फुल इत्यदि इनिहरु पाके पछि खान योग्य् हुन्छ ।र इनिहरुको तेतिबेला मात्र महत्ब हुन्छ,जुन खान योग्य हुन्छ,तर तर केश,,,कपाल् पाकेपछिकिन महतोहिन हुन्छ? उमेरले डाडा काट्न थाले पछि मानिसहरु ऐना हेर्दे आफ्नो कन्चट्को पाकेको कपाल्अहरु चिम्टिलेटिप्न थल्छ, अनि टिप्न पनि नभ्याउने भएपछि सेतो कपाललाइ किन अनेक रङ् लगाउछ? जुन कपाल् तेसै फुल्दऐना पाक्दऐना,पनि त्यो कपाल् पकाउन लाइ पनि ठुलो त्यग र बलिदान चहिन्छ,जुन कपाल घामले फुल्दैन अनि मौसमले पनि जुन सेतो कपालमा थुप्रै-थुप्रै रङिन् कथा र ब्यथाहरु लुकेको हुन्छ। तेसैले यति लामो सङ्हर्स पछि पकाएको कपालपर्ति मानिसहरु किन बितृस्न गर्छ? बालापन् किसोर यौबनकाल् पार गरेर फुलाएको कपाल पर्ति त मान्छेको मोह हुनु पर्ने होइना र?सेतो कपाल् हुनु भनेको अध्यारोबाट उज्स्लो हुनु जस्तै होइना र?उज्यलो पर्ति मान्छेको किना एस्तो घृणा।।

चौतारीको कुरा............

2008-08-05T07:35:00.000-07:00

यदि तपाईं डुल्दै, घुम्दै मेरो चौतारीमा आइ पुग्नु भयो भने , कस्तो छ त मेरो चौतारीको हल चल? र मैले के गर्नु पर्ला अगामी दिनहरुको लागि ? यो चौतारी सम्पुर्ण तपाईं हाम्रै आफ्नै चौतारी हो भन्ने मैले ठानेको छु । आशा छ तपाईंहरुको सुझाब,सल्लाहहरु सधैं सधैं यो चौतारीले कुरिरहने छ ।

कृपया प्रतिकृया दिनु होला,
धन्यबाद,
सँगम किराँती भोजपुरे

namaskar

2008-07-24T13:57:00.000-07:00

सुकिसकेका मेरा मौनता उदगारहरु,हस्नखोज्छ कही सुनेतामा
रित्तिसकेका मेरा आसुका बिम्बाहरु ,उर्लन खोज्छ कसैको यदमा

Dreams

2008-07-24T03:02:00.000-07:00

A PLACE WHERE THE RULES OF REALITY NO LONGER APPLY, THAT'S THE DREAM WORLD, AND FOR MANYOF US, IT ENDS THERE. BUT THIS IS A VEW DIMENSION, A WORLD WHERE THE SUBCONSCIOUS RUSN FREE. A FREEDOM FUELLED BY PERSONAL EMOTIONS AND EXPERIENCES. HOW OFTEN HAVE YOU WOKEN UP AND SAID 'I HAD A DREAM, BUT I HAVE NO IDEA WHAT IT MEANT.' IT NEED NOT BE FRUSTRATION ANYMOREL. THIS TIME I HAVE FEW INTERPRETATION THAT WILL HELP U MERGE TO COMPLETELY DIFFERENT WORLDS: IN REALITY AND FANTASTY.

The native Americans call it the 'spirit world' and for them it is a powers tool that is used to seek answers, to the questions that surrounded their daily life. Over the years, there have been many theories and theorists on dreams and their significance, the most prominent of theorists, being Sigmund Freud. Freud began to analyse dreams in order to understand aspects of personality as he theorised that they were related to pathology. He believed that nothing we did occurred by chance; every action, every thought was motivated by our unconscious.
It's unclear how dreams actually happen or the scientific cause of it, but the unanimous theory is that it is related to the subconscious. Thatpart of the brain, where reality plays second fiddle. Dreams are intriguing, and it draws out different emotions from and individual. Some are superstitious, some don't care, and other still make a living out of it . People like shamans, witch doctors and psychices have made it a lucrative profession of sorts. So whatdo they know that we don't? The meaning of thedreams obviously, so here are a few interpretations to get you started.

Snakes
It's not your enemies at your door, but yourf own worries and hidden fears playing at you.Perhaps you have to finish a project or go the denitst.YOur dream may be alerting you to something in your waking life that you are not aware of or that has not yet surfaced. As a positive symbol, snakes represent transformation, knowledge and wisdom. it is indicative of self-renewal and positive changes.

Fire
This is actually a good dream, terrifying as it may be. it symbolises that you are going through a transformation, a change for the good, a cleansing of sorts. TO dream that you put out a fire signifies that you will orecome your obstacles in life. To dream of you being burend indicates that your temper is gettion out of control.

Falling
This symbolises a lack of self confidence, perhaps a hint of insecurity creeping in. you may be experiencing some major struggle and/or overhelming problem. However, to dream that you are falling and are not frigtened signifies that you will overcome your insecurities and problems with ease.

Running
To dream that you are trying to run but cannot make your feet move as fast as you want them to signifies lack of self-esteem. Also it is and indication that you are trying to avoid issues taht may be bothering you in daily life.

Family
Family reptesents security, warmth and love. Also take into consideration the significance of a particular family member or the kind of relationship you have with them.

Fighting
This symbolises a lack of self confidence, prehaps a hint of insecurity creeping in. you may be experienceing some major struggle and/or owerwhimlming problem. However, to dream that you are falling and are not frightened signifies that you will overcome your insecurities and problems with ease.

Flying
This dream signifies a sense of freedom where you had initially felt restricted and limited. to dream that you are flying with black wings signifies bitter disappointments.

Food
This symbolises physical and emotional nourishment. Fruits are usually symbolis of sensuality. Forzen foods may imply your cold emotions. To dream that you are hoarding or storing foof indicates a fear of deprivation, perhaps you do not trust what you already have. To see or eat stale foof in your dream suggests that you are feeling sluggish and emotionally drained.

These are just the tip of the iceberg. Dreams are unpredictable and it's fair to say thatone can never fully undrestand that implications, but hoopefully I have pointed you in the right direcation. Sweet dreams!